ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਯਾਨੈਰ੍ਨਗੋਪਮੈਃ 1.166.
ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਕੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕੋਟੀਆਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਤ੍ਸੁਰਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਲੋਕਾਨਿਹ ਚਿਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਾਚ੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਇੰਦ੍ਰਲੋਕ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਾਵਨੋਦ੍ਯੋਗਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਰਭਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਆਦਮੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਲਗਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਰਣਂ ਤਾਵਦ੍ਭ੍ਰਮਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯੋਗੋ ਯੋਗਾਦ੍ਦੁਃਖਾਂਤਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਜੋਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ षਟ੍षष੍ਟ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮ ਪਰਵ ਵਿਚ, ਸੱਤਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਛਿਆਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸੌਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਕਸ਼ੁਭਾ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਕਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਨ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਜਿਗੀषਯਾ
ਨਿਕਸ਼ੁਭਾਰਕ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਜਿਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ—
ਵਰ੍षਾਂਤਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਂਕੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍ ।! ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਲਭਤੇ ਗੁਣਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਿਕਸ਼ੁਭਾ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿ ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਂਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਰਲਂਕृਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ—
ਸੌਰਾਦਿਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ—
ਯਾ ਨਾਰ੍ਯੁਪਵਸੇਦੇਵਂ ਕृष੍ਣਾਮੇਕਾਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਮੀਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਮੀ ਨੂੰ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਦਿਨ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਿਪਿष੍ਟਮਯੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਵ ਨਾਲ ਚੌਲ ਦੇ ਪੀਠ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਕੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਸਪ੍ਤਭੀਮੈਰ੍ਮਹਾਯਾਨੈਰ੍ਦਂਤਿਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਭੈਃ
ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਨ—
ਸੌਰਲੋਕਾਦਿਲੋਕੇषੁ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਯਾ ਨਾਰੀ ਤੁ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾਂਤੇ ਸਰ੍ਵਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਕਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ 1.167.
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਕਸ਼ੁਭਾਰਕ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਯਾਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਰ੍ਵਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਸੁੰਦਰ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਦੇਵ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਯਥੇष੍ਟਂ ਭਾਨਵੇ ਲੋਕੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਭਾਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਭੋਗ ਕੇ—
ਏਵਂ ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਪਭਯਾਪਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ—
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਭੋਗਕਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਖਵਾ ਕੇ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਮਯੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਪੂਰ੍ਣੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਕੇ,
ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾ ਭੋਜਿਕਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਭੋਜਕੋऽਰ੍ਕਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਪਿਆਲਾ ਨਿਕਸ਼ੁਭਾ ਨਾਮੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਰਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਪ੍ਰਦਸ੍ਤ੍ਰੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਹਿਂਸਾਦਿਨਿਯਮੈਃ ਸਂਯਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਫੀ, ਅਹਿੰਸਾ ਆਦਿ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਡਾਜ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸ਼ਾਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਗੁੜ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਕਰਵੀਰਾਣਾਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਸਾਜ੍ਯਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁਗਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।