ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਸੂਰ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਤ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯੇਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨष੍ਟੌ ਭਗਾਰ੍ਚਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਸ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੈਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਵਿਚ,
ਸਂਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੀਤ-ਨਾਚ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਿਚ,
ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਭਾਸਃ ਸੌਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ 1.165.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ,
ਰੋਮਸਂਖ੍ਯਾ ਤੁ ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਃ ਕੁਲੇषੁ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੀ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇਗੀ,
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕੁਲਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਇੱਕੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ,
ਯੋਗਾਦ੍ਦੁਃਖਾਂਤਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਾਰ੍ਣਵਵ੍ਯਪੋਹਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਭਵੇਦੁਭਯਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਗਾਂ ਚ ਦਯਾਦ੍ਦਿਨੇਸ਼ਾਯ ਤਰੁਣੀਂ ਨੀਲਸਂਨਿਭਾਮ੍
ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਬਦਲ ਵਰਗੀ ਨੀਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸ਼ਿਖਿਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਨੀਲ ਪਥਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਵਿਚ,
ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਮਾਸਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਵਾਪ੍ਯਥ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸਪਰੋ ਨਰਃ
ਛੇਵੀਂ ਜਾਂ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਲ੍ਮੀਕਜਾਦਿਮृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗੋਮੂਤ੍ਰਸ਼ਕृਦਾਦਿਭਿਃ 1.165.
ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤ ਕੇ,
ਸੌਰਭੇਯੀਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਕ੍ਤਾਭਾਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲਿਨੇ ਗਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਫਿਰ ਸੌਰਭੀ ਜਾਤ ਦੀ ਲਾਲ ਰੰਗੀ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮਾਸਿ ਚੈਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍ ਭਾਨਵੇ ਪਾਟਲਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਰੁਣੀਂ ਨृਪ
ਜਦ ਚੈਤ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ, ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪੁष੍ਪਰਾਗ ਪ੍ਰਭੈਰ੍ਯਾਨੈਰ੍ਨਾਨਾਹਂਸਾਦਿਯਾਯਿਭਿਃ
ਉਹ ਪੂਸਪ ਰਾਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ,
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵੀਰਮਾਸੇ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ, ਜੋਰ ਵਾਲਾ ਮਹੀਨਾ, ਉਸ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਗਾਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਯਾਨੈਰ੍ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਹਨੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਮਾਸਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ—
ਪੀਤਵਰ੍ਣਾਂ ਚ ਗਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਭਾਸਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਵੇ।
ਸ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਯਾਨੈਰ੍ਹਂਸਸਾਰਸਗਾਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਸਵਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਹੰਸ ਤੇ ਸਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਰ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਮਾਸਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍ 1.165.
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ—
ਸ੍ਵਪ੍ਯਾਦਾਯਤਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਕਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੌਵੇ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਨਿਸ਼ਾਕਰਕਰਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਵਜ੍ਰਵੈਦੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹੀਰੇ ਅਤੇ ਬੇਰਲ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
ਗਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਰਾਸੁਰਸੁਵਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—