ਵਿਮਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਂ ਨਾਮ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ 3.2.5.
ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਬੜਾ ਉੱਤਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਹਰਿਦਾਸਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਮੁਕੁਂਦੋ ਨਾਮ ਕੋਵਿਦਃ
ਹਰਿਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਕੁੰਦ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ।
ਗੁਰੁਰਾਹ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਚਂ ਮੁਕੁਂਦ ਮੇ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੁਕੁੰਦ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।"
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕੁਂਦਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਯੌ
ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ, ਫੌਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਮਨਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਵੇਧਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਤਾਰ੍ਥੇ ਗੁਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਕੁੜੀ ਲਈ ਆਏ।
ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਂਧ੍ਯਾਚਲੇ ਗਿਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਗਣਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਧੀਮਾਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਵਵਿਮਾਨੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤੌ ਦ੍ਵਿਜੌ ਬੁਦ੍ਧਿਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਜਨ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ 3.2.5.
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਝੱਟੀ ਹੀ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਥੋ ਵਿਵਾਦਵਂਤਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਰਾਨੁਗਾਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈਤਾਲਂ ਰੁਦ੍ਰਕਿਂਕਰਮ੍
ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਤਾਲ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਯੋऽਵਦਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਿਤृਤੁਲ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੀਰਂ ਕਨ੍ਯਾਯੋਗ੍ਯੋ ਹਿ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਜਨਨਿषੇਵਿਤੇ
ਧਰਮਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ਮਹੀਪਾਲੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਮਹੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਬੜਾ ਉੱਤਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਂਧਕੋ ਨਾਮ ਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰੀ ਨ੍ਯਾਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਸਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅੰਧਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇਨ ਰਚਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਗਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਮਹਾਗੌਰੀ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਣੀष੍ਵ ਭੋਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਗਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਗੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੰਗ, ਰਾਜਾ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਤੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬੁਭੁਜੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਰਮਲ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਪਾਲਯਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਨਾਤਨਿ
ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਮਹਾਕਾਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਜਤੇ 3.2.6.੧
ਤੂੰ ਮਹਾਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਲ੍ਲੀਲਯਾ ਚ ਤੇ ਜਾਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੂਰ੍ਤੌ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕਾਸ਼ੀਦਾਸੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗ੍ਰਾਮਂ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਗਤਃ
ਕਾਸ਼ੀਦਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮਪੁਰ ਨਾਮਕ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਗਚ੍ਛਂਤੀ ਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ।