ਅਰ੍ਕਪਤ੍ਰਪੁਟਂ ਚੂਰ੍ਣਂ ਮਧੁਪਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਪਾਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੂਰਨ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਿਤਂਡੁਲਪ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕਤਮ੍ 1.164.
ਚਾਵਲ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯਾਵਂ ਕृਸ਼ਰਂ ਪੂਪਂ ਪਾਯਸਂ ਯਾਵਕਂ ਤਥਾ
ਸੰਯਾਵਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ, ਪੂਪਾ, ਪਾਯਸ ਅਤੇ ਯਾਵਕਾ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਜਿੰਨੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਡਖਂਡਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਨਿਵੇਦਨੇ
ਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਵੀ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਸਾਲ ਖਾਦ੍ਯਕਾਦ੍ਯਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਫਲਮਿष੍ਯਤੇ
ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਸਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਕਾਲੋਪਲਬ੍ਧਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤਦੀਪਂ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਲਯੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਂ ਦੀਪਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਭਾਸ੍ਕਰਾਯੁਤਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਘृਤੇਨਾਪੂਰ੍ਯ ਬੋਧਿਤਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਦੀਵੇ ਗਿਣੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਓ।
ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਮਥੋਦ੍ਬੋਧ੍ਯ ਪਰ੍ਵਸ੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਵੈ 1.164.
ਫਿਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਖ ਨੂੰ ਜਗਾਓ।
ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਬੋਧ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯਤਨੇषੁ ਭੋਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਖ ਨੂੰ ਜਗਾਓ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯੇਦ੍ਦੀਪਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੀਵਾ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਕਰਾਯੁਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਤੁ ਯੋ ਵੀਰ ਵੀਰਲੋਕੇ ਮਹੀ ਯਤੇ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸਚਨ੍ਦਨੈਃ ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਫੈਦ ਮਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਰਵੇਰ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੋ ਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਨੂੰ ਯਜਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੋਪਵਾਸੇਪੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ 1.164.
ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਮਹਾਧ੍ਵਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਂ ਚ ਰਂਗਕਮ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਯਮ੍ਣੇ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਸਫੈਦ ਝੰਡਾ ਤੇ ਰੰਗੀਲਾ ਧਨੁ ਬਣਾਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਸ਼ਤੇਨ ਵਿਮਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਸੌ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਵਜਮਾਲਾਕੁਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਂਤੇषੁ ਭਗਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਿਮਾਨਸਹਸ੍ਰੇਣ ਧ੍ਵਜਮਾਲਾਕੁਲੇਨ ਤੁ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਵਿਮਲਂ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ—
ਸ ਧਾਰ੍ਯਮਾਣਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਹੇਮਦਂਡੋਪਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਨਿਸਰ੍ਗਾਦ੍ਭੁਵਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਯਃ ਸ਼ृਂਖਲਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਹਾਘਣ੍ਟਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਘੰਟੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ—