ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਭਵਂ ਧੂਪਂ ਤੁषਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਤੋਂ ਬਣੀ ਧੂਪ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਕਪਾਟਦ੍ਵਾਰਕੁਡ੍ਯਾਦਿਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਵੇਦਿਕਮ੍ 1.164.
ਕਿਵਾੜਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕੰਧਾਂ, ਤੇ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ, ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਚਬੂਤਰੇ ਸਮੇਤ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਥਾਵਤ੍ਤੁ ਯੁਵਯੋਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇਜਸਾ ਵਹ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਅਗਨਿ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੇषੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾ ਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਨੇਕੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਸ਼ਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਚ੍ਛੁਕ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵੀਤਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾਂਗੇषੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਮਾਸਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਕਪਤ੍ਰਪੁਟਂ ਚੂਰ੍ਣਂ ਮਧੁਪਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਪਾਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੂਰਨ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਿਤਂਡੁਲਪ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕਤਮ੍ 1.164.
ਚਾਵਲ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯਾਵਂ ਕृਸ਼ਰਂ ਪੂਪਂ ਪਾਯਸਂ ਯਾਵਕਂ ਤਥਾ
ਸੰਯਾਵਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ, ਪੂਪਾ, ਪਾਯਸ ਅਤੇ ਯਾਵਕਾ ਵੀ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਜਿੰਨੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਡਖਂਡਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਨਿਵੇਦਨੇ
ਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਵੀ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਸਾਲ ਖਾਦ੍ਯਕਾਦ੍ਯਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਫਲਮਿष੍ਯਤੇ
ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਸਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਕਾਲੋਪਲਬ੍ਧਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਘृਤਦੀਪਂ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਲਯੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ਼ੋਭਨਾਂ ਦੀਪਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਭਾਸ੍ਕਰਾਯੁਤਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਘृਤੇਨਾਪੂਰ੍ਯ ਬੋਧਿਤਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਦੀਵੇ ਗਿਣੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਓ।
ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਮਥੋਦ੍ਬੋਧ੍ਯ ਪਰ੍ਵਸ੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਵੈ 1.164.
ਫਿਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਖ ਨੂੰ ਜਗਾਓ।
ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਬੋਧ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯਤਨੇषੁ ਭੋਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਖ ਨੂੰ ਜਗਾਓ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯੇਦ੍ਦੀਪਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੀਵਾ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਕਰਾਯੁਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਤੁ ਯੋ ਵੀਰ ਵੀਰਲੋਕੇ ਮਹੀ ਯਤੇ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸਚਨ੍ਦਨੈਃ ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਫੈਦ ਮਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਰਵੇਰ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੋ ਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਨੂੰ ਯਜਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।