ਸਕृਦਾਢਕੇਨ ਪਯਸਾ ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਸ੍ਨਾਪ ਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਾਨੁ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਮਾਪ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਦਧ੍ਨਾ ਸਕृਦ੍ਭਾਨੁਂ ਸ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਾਨੁ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਾਲਿਪਿष੍ਟੇਨ ਵਾਯੁਲੋਕੇषੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਗੋਪਤਿਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚੌਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੋਪਤਿ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਫਲੋਦਕੇਨ ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਪਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਖਂਡਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸਕृਦ੍ਭਾਨੁਂ ਨਰਾ ਧਿਪ 1.163.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਯਦ੍ਯਰ੍ਕਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਸਕृਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਆਪੋ ਹਿष੍ਠੇਤਿ ਜਪ੍ਯੇਨ ਗਂਗਾਤੋਯੇਨ ਭਾਰਤ
‘ਆਪੋ ਹਿਸ਼ਠ’ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ—
ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਤੋਯੇਨ ਯੋऽਰ੍ਕਂ ਸ੍ਨਾਪਯਤੇ ਸਕृਤ੍ ਸ ਕੁਲਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਰਵਿਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕੀਵੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛੀਤਵਾਰਿਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਭਾਨੁਂ ਸ਼ੀਤਾਂਬੁਨਾ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਧਾਰੋष੍ਣਪਯਸਾ ਸਹ
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਿਲਾਉਣਾ—
ਏਤਤ੍ਸ੍ਨਾਨਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਲਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ—
ਮृਤ੍ਕੁਮ੍ਭਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਕੁਮ੍ਭੈਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਮਤਮ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਚਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਉਣਾ, ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਪর্শ ਤੇ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਉਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਪਰਾਧਾਂਸ੍ਤੋਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦਸ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸੌ।
ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਯੇਣ ਯੋ ਮਾਸਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ 1.163.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਘੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਉਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਲਸ਼ਤਂ ਜ੍ਞੇਯਮਭ੍ਯਂਗਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਵਿਲਾਉਣ ਨੂੰ ਸੌ ਪਲਾ ਸਮਝੋ; ਮਲਣ ਨੂੰ ਪਚੀਵੀ ਪਲਾ।
ਘृਤਾਭ੍ਯਂਗਂ ਘृਤਸ੍ਨਾਨ ਭਾਨੋਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਘੀ ਨਾਲ ਮਲਣ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਉਣ ਸੂਰਜ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦਸ਼ਧੇਨੁਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਕਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਰਘ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਂਧਤੋਯੇਨ ਸਂਮਿਸ਼੍ਰਮੁਦਕਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋष੍ਟਾਂਗਗਰ੍ਭਮਾਪੂਰ੍ਯ ਭਾਨੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਪਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰਾਣਿ ਘृਤਂ ਦਧਿ ਤਥਾ ਮਧੁ
ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਘੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ—
ਅष੍ਟਾਂਗ ਏष ਅਰ੍ਘੋ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਘ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦਾਤੁਰ੍ਵੈਣਵਪਾਤ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤੇऽਰ੍ਘ੍ਯੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਾਮ੍ਰਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਮਤਮ੍ 1.163.
ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੌਪ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਅਰਘ ਲੱਖ ਦਾ ਮਾਣਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਘ੍ਯਨੈਵੇਦ੍ਯਬਲਿਧੂਪਾਦਿषੁ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਅਰਘ, ਨੈਵੇਦ, ਬਲੀ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ—
ਰੌਪ੍ਯਪਾਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦਪਾਰਗੇ
ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਫਲਂ ਕੋਟਿਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਪਾਰਗੇ
ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ—