ਸ਼ਤੈਕਾਦਸ਼ਕਂ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਪਾਪਹਾ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ।
ਗੀਰ੍ਵਾਣੈਃ ਸਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਦਿਵਿ ਸੂਰਵਤ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸੁਮੈਃ ਸੁਸੁਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨृਪ
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ,
ਨਾਨਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਗਂਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਭਾਗੇ ਸ਼੍ਰੀਖਂਡਂ ਚਂਦਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੈਫ਼ਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਆਮਦਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ,
ਸਕृਦੇਵ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਤੇਜਸਾ ਰਵਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਯਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਂਸੁਨਾ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਹ੍ਯਕਾਰ੍ਯਤਃ 1.162.
ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਸਭ ਪাত্রਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਾਤਰ ਅੱਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਪਾਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ।
ਰਵੌ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਬਲਿਂ ਪੂਜਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਭੇਟ ਤੇ ਪੂਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਲਯਂ ਰਵੇਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਵਿਭਵਸਾਰੋਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰੇ—
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤਵਾਨਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਿਭਾਗਂ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਨਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਲਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤੋऽਪਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਕੇ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—
ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਿਭੋਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ 1.162.
ਕੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਯਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ—
ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ੁਭਸ਼ੈਲੋਤ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਯਸ੍ਤੁ ਰਵੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਯਨ੍ਮਯਾ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਯਾਦਿष੍ਟਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ—
ਮृਚ੍ਛੈਲੇਨ ਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਢ੍ਯਦਰਿਦ੍ਰਯੋਃ
ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਪੁੰਨ ਦੋਨੋਂ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਗਰੀਬ ਲਈ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਥਮਿष੍ਟਕਾਭਿਰ੍ਵਾ ਦृਢਂ ਦਾਰੁਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਗੈਰਿਕਂ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧृਤਭੂषਣਃ
ਚਾਹੇ ਪੱਥਰ, ਇੱਟ ਜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਲਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ—
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋऽਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਾਲਭਾਵੇऽਰ੍ਕਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਿਆਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਕੁਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧੂਪਗਂਧਾਦਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕਦਾ ਹੋਇਆ—
ਤਤ੍ਰ ਰੂਢੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਤ੍ਸਰਂ ਵृਨ੍ਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸਮੂਹ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਾਦਾਗਤ੍ਯ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ-ਆਉਂਦੇ, ਰਾਜਾ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰਿਹਰਞ੍ਜਂਤੂਨ੍ਮਾਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਮृਦੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਮ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਜੀਰ੍ਣਾਯਾ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 1.162.
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਿਹੜੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ।