ਸੌਰਧਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮਰਤਾਂ ਵੀਰ ਤੇਜਸਾ ਰਵਿਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਂਮੋਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮ ਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਮਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਦੇਵੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ,
ਮਾਤृਜਾਨ੍ਪਿਤृਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚੋਦ੍ਵਹਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਅਥ ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸਂਭਵਾਂਤਰੇ
ਜਾਂ, ਜੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਬ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਕਮ੍
ਇਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਧਨਵਾਞ੍ਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾ ਨ੍ਸੋਂਤੇऽਰ੍ਕਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ 1.162.
ਇਥੇ ਹੀ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤੈਕਾਦਸ਼ਕਂ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਪਾਪਹਾ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ।
ਗੀਰ੍ਵਾਣੈਃ ਸਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੋਦਤੇ ਦਿਵਿ ਸੂਰਵਤ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸੁਮੈਃ ਸੁਸੁਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਨृਪ
ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ,
ਨਾਨਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਗਂਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ,
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਭਾਗੇ ਸ਼੍ਰੀਖਂਡਂ ਚਂਦਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੈਫ਼ਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਆਮਦਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ,
ਸਕृਦੇਵ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਤੇਜਸਾ ਰਵਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਯਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਂਸੁਨਾ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਹ੍ਯਕਾਰ੍ਯਤਃ 1.162.
ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਸਭ ਪাত্রਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਾਤਰ ਅੱਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਪਾਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ।
ਰਵੌ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਬਲਿਂ ਪੂਜਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਭੇਟ ਤੇ ਪੂਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਲਯਂ ਰਵੇਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਵਿਭਵਸਾਰੋਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰੇ—
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤਵਾਨਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰੇ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਿਭਾਗਂ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਨਾਯ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਲਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤੋऽਪਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਕੇ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—
ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਿਭੋਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ 1.162.
ਕੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਯਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ—