ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਮਰ੍ਕਸ੍ਯ ਤੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਵੇਪਮਾਨਾ ਧਰਾਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੂਪਂ ਤੇ ਦੇਵ ਭੀਮਂ ਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਤੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ,
ਦਿਗ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਹृਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਸਾਡਾ ਦਿਸ਼ਾ-ਭਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ,
ਦृष੍ਟਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇऽਨਘਾਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 1.160.
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ,
ਸੂਰ੍ਯਪੂਜਾਫਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮੂਲਮਖਿਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਦਿਤਿਆ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰੇਂਦ੍ਰੋਪੇਂਦ੍ਰਕੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚ,
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਗ੍ਰਹੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਵੋ ਰਵਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਗ੍ਰਹਿ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾ ਦਿਵਸਾ ਰਾਤ੍ਰਿਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਪਲ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਰਾਤ ਅਤੇ ਪੱਖ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ।
ਸ ਏष ਕਾਲਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹੀ ਕਾਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੂਜਨੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸੌਰਧਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮਰਤਾਂ ਵੀਰ ਤੇਜਸਾ ਰਵਿਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਂਮੋਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮ ਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਮਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਦੇਵੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਯੋ ਭਾਨੁਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ,
ਮਾਤृਜਾਨ੍ਪਿਤृਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਚੋਦ੍ਵਹਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਅਥ ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸਂਭਵਾਂਤਰੇ
ਜਾਂ, ਜੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਬ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਕਮ੍
ਇਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਧਨਵਾਞ੍ਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾ ਨ੍ਸੋਂਤੇऽਰ੍ਕਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ 1.162.
ਇਥੇ ਹੀ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।