ਦृष੍ਟਿਧृष੍ਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਃ ਕੇਸ਼ਾ ਵੀਰਾਂਸ਼ਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡੌਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਹਵੋ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੰਨ ਚੌਂਕੜੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੈਵ ਮਨੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਮਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਗ੍ਰੀਵਾਦਿਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਾਲੂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਲੂ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦਰ ਸੀ।
ਮੁਖਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵृषਣੌ ਚ ਭਗਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਅੰਗ ਭਗਾ ਸਨ।
ਪृष੍ਠੇऽਸ੍ਯ ਵਸਵੋ ਦੇਵਾ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸਂਧਿषੁ
ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਸੂ ਦੇਵਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਣੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਮਹਾਦੇਵ ਰੁਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮੇਧਾ ਧृਤਿਃ ਕਾਂਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਕਟੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਮੀ, ਅਕਲ, ਹੌਸਲਾ, ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਜਾਨੀਹਿ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵ ਰਾਟ੍ 1.160.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸ੍ਤਨੌ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਤੇष੍ਟੌ ਚਾਸ੍ਯ ਮਖਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਪੇਟ ਵੇਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਯਗਨ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਮਰ੍ਕਸ੍ਯ ਤੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਵੇਪਮਾਨਾ ਧਰਾਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੂਪਂ ਤੇ ਦੇਵ ਭੀਮਂ ਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਤੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ,
ਦਿਗ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਹृਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਸਾਡਾ ਦਿਸ਼ਾ-ਭਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ,
ਦृष੍ਟਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇऽਨਘਾਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 1.160.
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ,
ਸੂਰ੍ਯਪੂਜਾਫਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਆਦਿਤਿਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮੂਲਮਖਿਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਦਿਤਿਆ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰੇਂਦ੍ਰੋਪੇਂਦ੍ਰਕੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚ,
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਗ੍ਰਹੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਵੋ ਰਵਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਗ੍ਰਹਿ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾ ਦਿਵਸਾ ਰਾਤ੍ਰਿਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਪਲ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਰਾਤ ਅਤੇ ਪੱਖ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ।
ਸ ਏष ਕਾਲਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹੀ ਕਾਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੂਜਨੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—