ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛਂਭੋ ਹਰੇ ਬ੍ਰੂਤ ਮਤ੍ਤਃ ਕਿਮਭਿਵਾਂਛਥ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਹਰੀ, ਦੱਸੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕੇਸ਼ਾ ਇਦਂ ਵਚਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਗੋਪਤੇ
ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਾਕਰ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਰਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਿਭੋ
ਪਰਮੇਸ਼ਰਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਕੋ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਭਾषਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਅਨੇਕਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਰਸਮਨੇਕਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੇਅੰਤ ਅਚੰਭੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਭੂਃ ਪਾਦੌ ਦ੍ਯੌਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਲੋਚਨੇ ਮਤੇ 1.160.
ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪੈਰ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਸਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਂਘਾਸਂਘਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟਿਧृष੍ਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਃ ਕੇਸ਼ਾ ਵੀਰਾਂਸ਼ਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡੌਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਹਵੋ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੰਨ ਚੌਂਕੜੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੈਵ ਮਨੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਮਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਗ੍ਰੀਵਾਦਿਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਾਲੂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਲੂ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦਰ ਸੀ।
ਮੁਖਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵृषਣੌ ਚ ਭਗਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਅੰਗ ਭਗਾ ਸਨ।
ਪृष੍ਠੇऽਸ੍ਯ ਵਸਵੋ ਦੇਵਾ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸਂਧਿषੁ
ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਸੂ ਦੇਵਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਣੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਮਹਾਦੇਵ ਰੁਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮੇਧਾ ਧृਤਿਃ ਕਾਂਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਕਟੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਮੀ, ਅਕਲ, ਹੌਸਲਾ, ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਜਾਨੀਹਿ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵ ਰਾਟ੍ 1.160.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸ੍ਤਨੌ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਤੇष੍ਟੌ ਚਾਸ੍ਯ ਮਖਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਪੇਟ ਵੇਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਯਗਨ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਮਰ੍ਕਸ੍ਯ ਤੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਵੇਪਮਾਨਾ ਧਰਾਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੂਪਂ ਤੇ ਦੇਵ ਭੀਮਂ ਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਤੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ,
ਦਿਗ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਹृਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਸਾਡਾ ਦਿਸ਼ਾ-ਭਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ,
ਦृष੍ਟਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇऽਨਘਾਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ 1.160.
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।