ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਵਿष੍ਣੂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਹਿਮਾਚਲਮ੍
ਕਵੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਏ—
ਗੋਪਤੇਰਂਤਿਕਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਵਿਭੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਗੋਪਤੇਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ—
ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ—
ਆਰ੍ਚ੍ਯੋਚਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਵਿष੍ਣੂ ਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਕਵੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਯੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਂਜਜਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ, ਕਮਲ ਜਨਮੇ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਿਮਾਰਾਧ੍ਯ ਰਵਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਦृष੍ਟਵਂਤੌ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰੂਪਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ 1.160.੧
ਅਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਦਾ ਇੱਕ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਵੀਰ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਨ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਵਹੇ ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਅਚੰਭਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਾਧਯਾਮੋ ਹਿ ਏਕੀਭੂਯ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਵੀਰ ਕਂਜਜਾਚ੍ਯੁਤਯੋਰ੍ਹਰਃ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ
ਅਥ ਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਵਿਗੋਗਤਯੋ ਨृਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ,
ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਗਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ृਂਗੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਆਰਾਧਨਾਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਤਪਂਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਨਗੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਥਾਣੁਵਤ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਮਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੰਭ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ 1.160.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਵਿष੍ਣੂਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛਂਭੋ ਹਰੇ ਬ੍ਰੂਤ ਮਤ੍ਤਃ ਕਿਮਭਿਵਾਂਛਥ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਹਰੀ, ਦੱਸੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕੇਸ਼ਾ ਇਦਂ ਵਚਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਗੋਪਤੇ
ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਾਕਰ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਰਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਿਭੋ
ਪਰਮੇਸ਼ਰਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਕੋ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਭਾषਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਅਨੇਕਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਰਸਮਨੇਕਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੇਅੰਤ ਅਚੰਭੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਭੂਃ ਪਾਦੌ ਦ੍ਯੌਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਲੋਚਨੇ ਮਤੇ 1.160.
ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪੈਰ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਸਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਂਘਾਸਂਘਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।