ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਰਵਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਵੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਘਨ੍ਯਜਃ
ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ।
ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਮਾਤ੍ਯਂਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾਨਘ 1.156.
ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦੇਵ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਚਕ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪਰਮਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲੇਗਾ ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭਾਨੋਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਨੂ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—
ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਾਯਾਮਿਤੌਜਸੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਵੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਲਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ਃ ਸੁਖਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਕਤ, ਬਲ, ਵੀਰਤਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਤ੍ਰਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠੇਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਧਨੋ ਧਨਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਰਵਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਯਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਃ 1.156.
ਉਹ ਚਮਕ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ ਵਿਚ ਪૃਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਤ੍ਰੈਸੁਰੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ षਟ੍ਪਂਚਾਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤ ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਪਰਵ ਵਿਚ ਸਪਤਮੀ ਕਲਪ ਦੇ ਸੂਰਜ ਧਰਮ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਵਤਾਰਕਥਾਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਨ੍ਵਯੇ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਤੁ
ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਤਿਮਿਰਾਪਹਃ
ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਣ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਸਭ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਯੋ ਯੋ ਭੁਵਿ ਪ੍ਰਸਵੋ ਵਿਭੁਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾ ਅਗੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਵੱਡਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਨ੍ਮਨੇ ਸ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇਗਾ?
ਗੋਪਾਯਨਂ ਯਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਜਗਤਃ ਸਰ੍ਵਲੌਕਿਕਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਭਿਃ ਪਾਲਯਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਾਤ੍ਮਨੋ ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਵਿਃ
ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਰਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗਰ੍ਭਃ ਸ ਕਥਂ ਗਰ੍ਭਮੁਦਰੇ ਯਾਚਤੇ ਵਿਭੁਃ
ਜੋ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮਾਲਕ ਕਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੋऽਨ੍ਤਕਾਲੇ ਜਗਤ੍ਪੀਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤਗੜਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਮੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਃ ਸਸਰ੍ਜ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ 1.157.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਰਚਨਾ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਦਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥੋਰ੍ਣਵਰਸਂ ਮਧ੍ਯਤੋਯਮਯਂ ਹਵਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਵੈ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰ ਹਨ।
ਮੁਖਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੇਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੇਧਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਯੇਨ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਂਦੇਹਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਦੇਹ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਂ ਵਪੁਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ।
ਕਰਾਂਤੇ ਯੋ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਹ ਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਮੇਤ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।