ਪੁਨਰਾਹ ਸੁਰਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਵਿਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਕਦਂਬੈਸ੍ਤੁ ਭਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸੇਂਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਵਦਿਸ਼ੋ ਭਾਗੇ ਆਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀਸੁਤਃ
ਇੰਦਰ ਪੂਰਬ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਗਨੀ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵਰੁਣੋ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਗਤੀ।
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਈਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਚ ਨਰਾਧਿਪ 1.155.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋ ਵੀਰ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਹ ਵੀਰ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸਹ ਦੇਵੇਨ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਸ਼ੂਲਧਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਪ੍ਰਵਾਦਿਤੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਵ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਭੀਮ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵृਣੁष੍ਵ ਵੈ
ਭੀਮ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਭਾਨੋਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੀਪਤੇ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅष੍ਟਾਂਗੈਰ੍ਭੂਤਲਂ ਗਤਃ
ਭਾਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਅਠਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਦਿਵਾਕਰ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਵਾਂਗਸਂਭਵੋ ਦੇਵ ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤਵ 1.155.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।
ਲਲਾਟਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰ
ਤੂੰ ਲਲਾਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਨਨਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਸੋਚ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਵਰਂ ਭਾਨੋ ਦੇਹਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਮਾਚਲਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਨੂ; ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਦੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਦੇਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪਰਮਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਥਾਂ ਵੀ ਦੇ, ਹੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ।
ਹਰਿष੍ਯਸਿ ਜਗਚ੍ਚਾਪਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕ
ਤੂੰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ।
ਯਦੇਤਤ੍ਪੂਜਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਰੂਪਂ ਵ੍ਯੋਮ ਚੋਤ੍ਤ ਮਮ੍ ਈਸ਼ਾਨੇ ਚ ਤਥਾ ਭਾਗੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਵਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਇਸ਼ਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਨ੍ਮੇ ਦੇਵੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਸੁਰੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਹਰੇਰ੍ਨृਪ
ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਨ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਚਕ੍ਰਾਕਾਰਮਨੌਪਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੋ ਦੇਵੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਭਾਵਸੁ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਮਹੀਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਾਇਆ।
ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ।