ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਦਂ ਮਾਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪ੍ਰਣਤੋ ਹ੍ਯਵਨਿਂ ਮੁਖਪਂਕਜੈਃ ਉਵਾਚ ਪਰਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੂਤ ਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਭੂਤਾਦੇ ਭੂਤਭਾਵਨ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਥ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਦੇਵਤਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਦਿਵਾਕਰ, ਸੂਰਜ।
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਜਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਭੂਤਃ ਕਾਰਣਾਤ੍ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਦੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ 1.155.
ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਗੋਪਤੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਲਕ, ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।
ਤਵਾਨ੍ਵਯੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਰੀਚਯੇ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸृष੍ਟਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ
ਫਿਰ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਰਿਂਚਿਸ੍ਤੁ ਰਵਿਣਾ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਵੀ ਵਲੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਪੁਨਰਾਹ ਸੁਰਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਵਿਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਰਵੀ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਕਦਂਬੈਸ੍ਤੁ ਭਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸੇਂਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਵਦਿਸ਼ੋ ਭਾਗੇ ਆਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀਸੁਤਃ
ਇੰਦਰ ਪੂਰਬ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਡਿਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਗਨੀ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵਰੁਣੋ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਦਾਗਤਿਃ
ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਗਤੀ।
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਈਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਚ ਨਰਾਧਿਪ 1.155.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋ ਵੀਰ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਹ ਵੀਰ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸਹ ਦੇਵੇਨ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਸ਼ੂਲਧਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਪ੍ਰਵਾਦਿਤੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਵ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਭੀਮ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵृਣੁष੍ਵ ਵੈ
ਭੀਮ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਭਾਨੋਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੀਪਤੇ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅष੍ਟਾਂਗੈਰ੍ਭੂਤਲਂ ਗਤਃ
ਭਾਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਅਠਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਦਿਵਾਕਰ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਵਾਂਗਸਂਭਵੋ ਦੇਵ ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤਵ 1.155.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।
ਲਲਾਟਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰ
ਤੂੰ ਲਲਾਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਨਨਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਸੋਚ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਵਰਂ ਭਾਨੋ ਦੇਹਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਮਾਚਲਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਨੂ; ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਦੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਦੇਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪਰਮਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਥਾਂ ਵੀ ਦੇ, ਹੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ।