ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਹਂਕਾਰਃ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਪਮਹਂਕਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਣ, ਘਮੰਡ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮੇ ਰੂਪਂ ਸਕਲਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਚ ਯਤ੍
ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਵੇਖੋਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣੋ ਵਿਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ,
ਅਥ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਪਿਨਾਕੀ — ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨ ਤਦਾ ਨृਪ 1.155.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਬृਹਦ੍ਭਾਨੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਦੀਪੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਹਦਭਾਨੂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ,
ਆਰਾਧਯਾਮਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉੱਠੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਿਭੋਃ
ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ,
ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਕਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਨੂੰ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨਮਹਂਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਮਪੂਜਯਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਹਰੋऽਪਿ ਸਤਤਂ ਵੀਰ ਤੇਜਸਾ ਵਹ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਹਰ ਵੀਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਪੂਜਯਂਤੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਤੋषਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭੁਵਨਾਧਿਪਃ 1.155.
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਯੋਗਤੋਨਘ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੀ, ਯੋਗ ਨਾਲ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਂਕਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਅਨ੍ਯੇਨ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਇੱਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ।
ਏਵਂ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਭਾਨੁਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਾਨੂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਭੂਗਤੈਰ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਦਂ ਮਾਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪ੍ਰਣਤੋ ਹ੍ਯਵਨਿਂ ਮੁਖਪਂਕਜੈਃ ਉਵਾਚ ਪਰਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੂਤ ਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਭੂਤਾਦੇ ਭੂਤਭਾਵਨ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਥ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਦੇਵਤਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਦਿਵਾਕਰ, ਸੂਰਜ।
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਜਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਭੂਤਃ ਕਾਰਣਾਤ੍ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਦੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ 1.155.
ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਗੋਪਤੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਲਕ, ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।
ਤਵਾਨ੍ਵਯੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਰੀਚਯੇ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸृष੍ਟਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ
ਫਿਰ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਰਿਂਚਿਸ੍ਤੁ ਰਵਿਣਾ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਵੀ ਵਲੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।