ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਮ ਯੋਗ੍ਯਾ ਵੈ ਸ਼ੁਕ ਕਾਚਿਦ੍ਵਰਾਂਗਨਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨੇ ਸ਼ੁਕਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਗਧੇਸ਼੍ਵਰਭੂਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਵਤੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਗਣੇਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗਣੇਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਗਣੇਸ਼ੋਪਿ ਗਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਸ਼ੇ ਮਾਗਧਕੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਗਣੇਸ਼ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਚੰਗੀ ਮਗਧ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਮृਡਾਯਾਨਂਦਰੂਪਾਯ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹਰਾਯ ਚ
ਉਸ ਮ੍ਰਿਡਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇ ਚ ਤਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ 3.2.4.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚੰਦ੍ਰਵਤੀ—
ਮਮ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋੜੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਕੋਲ ਗਈ।
ਨਮੋਨਮੋ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ
ਜਗਤ ਮਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਵਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਧਿਆ ਹੈਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭੂਜ੍ਜਗਦਂਬਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਰੂਪਿਣੀ
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਮੇਨਾਂ ਮਦਨਮਂਜਰੀਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਨ, ਮੇਨਾ ਨੇ ਮਦਨਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਨਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵਾਹਾਸ਼੍ਚੇਦृਸ਼ੋ ਮਤਾਃ
ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਨ, ਐਸੇ ਵਿਆਹ ਹੀ ਠੀਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਨਾਰੀ ਯਥਾ ਯੋਗ੍ਯੋ ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਰ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਥਾऽਭਵਤ੍ 3.2.4.
ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਦੇਵਯਾਜੀ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਵਤੀ ਸੀ।
ਦ੍ਯੂਤਕ੍ਰੀਡਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਾਪਾਨੇ ਰਤਸ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪਿਤਰੌ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਨਂ ਗਤੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਦਪਾਲਸ੍ਤੁ ਤਨਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਧਨਵ੍ਯਯਮ੍
ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਮਦਪਾਲ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਖਰਚ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਹੇਮਪਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚੰਦਰਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੇਮਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਯਾਜੀ ਸੁਤੋऽਹਂ ਵੈ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵੈ ਧਨਮਾਹृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਧਨ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਮਹਾਵਾਯੁ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਗ੍ਨਮਂਭਸਿ
ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਮਪਤਿਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨੀਂ ਕਾਮਮਂਜਰੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇਮਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਾਮਮੰਜਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਂ ਸੁਤਾਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਰਾਯ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੰਦਰਕਾਂਤੀ ਉਸ ਵਰ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਵਗृਹੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਮਦਪਾਲਂ ਸੁਤਾਪਤਿਮ੍ 3.2.4.
ਉਸ ਨੇ ਮਦਪਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਯਾਮਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
'ਆਗਿਆ ਦੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।'
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਂ ਸਦਾਸੀਂ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਾਸੀਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਧਨਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਾਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਗਿਆ।