ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਲਾਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨृਪ 1.17.
ਰਾਜਾ! ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਡਦਿਆਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਏ—
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਭੂषਿਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ—
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਤਾਨੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸੁਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੁਕਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗੀ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਸਦਾ ਸੁਰੈਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰਿਹਰਞ੍ਜਨ੍ਤੂਨ੍ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੈਰਂਤਰ੍ਯੇਣ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਃ ਸੁਰੂਪਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਟੇਨਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਸੁਮਾਨਦ
ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—
ਤਾਵਦ੍ਧਮਂਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਭਯਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੁੱਖ, ਗਮ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ਵਿषਯਗੋਚਰੇ 1.17.
ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਖਣ੍ਡਸ੍ਫੁਟਿਤਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੇ ਜਾਂ ਚੀਰ ਗਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਿਵਸੇषੂਤ੍ਸਵੇषੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਤਰੀਕਾਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ—
ਸ਼ਂਖਭੇਰ੍ਯਾਦਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਗੇਂਯਸਂਯੁਤੈਃ
ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ—
ਯਾਵਤ੍ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਧਿਨਾ ਕੁਰ੍ਯਾ ਨ੍ਨੀਰਾਜਨਂ ਨृਪ
ਜਿੰਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੀਪ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨृਤ੍ਯਵਾਦਨਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਨੱਚਣ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਹਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਗੇਯਨृਤ੍ਯਾਦਿਵਾਦਨਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਕੋਈ ਗਾਉਣ, ਨੱਚਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਪਿਲਾਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਕੁਸ਼ਵਾਰਿਯੁਤੇਨ ਚ
ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ—
ਕਪਿਲਾਪਂਚਗਵ੍ਯੇਨ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੇਨ ਚ
ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ—
ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਪਿਲਾਮਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ 1.17.
ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਪਿਲਂ ਯਃ ਪਿਬੇਚ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਰੱਖੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਵੇ,
ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ,
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ਪਿਤਾਮਹਘृਤਸ੍ਨਾਨਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦਿ ਸਕृਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਂਜਜਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਚੰਦਰ ਦਿਨ ਤੇ ਖੱਟੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘੀ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਯੁਤਂ ਯੋ ਗਵਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਵੇਦਪਾਰਗੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਕृਦਾਜ੍ਯੇਨ ਪਯਸਾ ਸ੍ਨਪਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ (ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ) ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਦਧ੍ਨਾ ਸਕृਦ੍ਵੀਰ ਕਞ੍ਜਜਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਕੰਜ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਦਹਿ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਮਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸੇਨੇਹ ਯੋ ਵਿਰਿਂਚੇਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਦਕੇਨ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੰਜ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ,