ਗਚ੍ਛ ਵੀਰਵਰ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਤੋऽਸੌ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਵਃ
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਜਾ ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਵਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ,
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਸ਼੍ਚ ਤਾਮਾਹ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੋਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ 3.2.3.
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵੀਰਸੇਨਂ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਾਮਿ ਭੋ ਬਲਿਨ੍ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਃ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
"ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।"
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ
"ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਵਰੋ ਮਂਦਿਰਂ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਪ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾ
ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਤਥਾ ਮਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਮਾਤृਸਂਯੁਤਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਮਾਂ ਸਮੇਤ,
ਭੋਸ੍ਤਾਤ ਮੇ ਕਪਾਲਂ ਚ ਚਂਡਿਕਾਯੈ ਸਮਰ੍ਪਯ
"ਪਿਆਰੇ ਪਿਉ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਖੋਪੜੀ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੂਪ ਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਿਤਃ 3.2.3.
ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸਮਝ ਲਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨृਪਮੁਜੀਵ੍ਯ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਖ਼ਸ਼ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਸ ਆਹ ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਕੁਲੋ ਜੀਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇ।"
ਰੂਪਸੇਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਨੇਹਂ ਕृਤਂ ਕੇਨ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਰੂਪਸੇਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸਮੇਤ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।"
ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਨੇਹਂ ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਾਸਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਦਦੌ ਬਂਧੁਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀ ਪਿਤृਸ੍ਨੇਹੀ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਭੈਣ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਨ੍ਸ੍ਨੇਹਃ ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰੂਪਸੇਨੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਸਿਆਣੇ ਰੂਪਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਚਿਦ੍ਭੋਗਾਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਗਰੀ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾ
ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਭੋਗਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੂਪਵਰ੍ਮਾ ਚ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਉਥੇ ਰੂਪਵਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਚ ਨਿਵਸਨਞ੍ਚ੍ਛੁਭਪਂਜਰੇ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਸ਼ੁਭ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਮ ਯੋਗ੍ਯਾ ਵੈ ਸ਼ੁਕ ਕਾਚਿਦ੍ਵਰਾਂਗਨਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨੇ ਸ਼ੁਕਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਗਧੇਸ਼੍ਵਰਭੂਪਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਵਤੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਗਣੇਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗਣੇਸ਼ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਗਣੇਸ਼ੋਪਿ ਗਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਸ਼ੇ ਮਾਗਧਕੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਗਣੇਸ਼ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਚੰਗੀ ਮਗਧ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਮृਡਾਯਾਨਂਦਰੂਪਾਯ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹਰਾਯ ਚ
ਉਸ ਮ੍ਰਿਡਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇ ਚ ਤਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ 3.2.4.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚੰਦ੍ਰਵਤੀ—
ਮਮ ਯੋਗ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋੜੀ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਕੋਲ ਗਈ।
ਨਮੋਨਮੋ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ
ਜਗਤ ਮਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।