ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਿਂਚਿਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 1.17.
ਪਰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਰਿੰਚੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੌਮ੍ਯਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਿੱਠੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਭਰ, ਇਹ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਰਂ ਦੇਹਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਵਰਂ ਨਰਕਸਮ੍ਭਵਃ
ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਚੰਗਾ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ।
ਸਦਾ ਪੂਜਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵੀਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਨ ਹਿ ਵੇਧੋऽਰ੍ਚਨਾਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਭ੍ਯਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨੇਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਮੋਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਰ੍ਚਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਤੀਰ੍ਥਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਸਭ ਯਜਨਾਂ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਕਞ੍ਜਜਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਕੇ ਕਵਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਾਤृਜਾਨ੍ਪਿਤृਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਂ ਚੈਵੋਦ੍ਵਹਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ 1.17.
ਜਦੋਂ ਵਿਅਪਕ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਵਿਨਾਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਥ ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸਂਭਵਾਂਤਰੇ
ਜੇ ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾष੍ਟਦਲ ਪਂਕਜਮ੍
ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਵਲ ਬਣਾਕੇ—
ਅਨੇਨੈਵ ਸ ਦੇਹੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਤਿष੍ਠਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਿਵਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਲਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਇਕੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਪ੍ਯੇਕਵਾਰਂ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਦ੍ਮ ਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਕਵਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਤਪੋਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਮਖੈਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ—
ਮृਦ੍ਦਾਰ੍ਵੇष੍ਟਕਸ਼ੈਲੈਰ੍ਵਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗृਹਮ੍
ਜੋ ਮਿੱਟੀ, ਲੱਕੜ, ਇੱਟ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਮृਨ੍ਮਯਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਫਲਂ ਦਾਰ੍ਵਿष੍ਟਕਾਮਯੇ
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਫਲ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਇੱਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਲਾਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨृਪ 1.17.
ਰਾਜਾ! ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਡਦਿਆਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਏ—
ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਭੂषਿਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ—
ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਤਾਨੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸੁਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੁਕਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗੀ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਸਦਾ ਸੁਰੈਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰਿਹਰਞ੍ਜਨ੍ਤੂਨ੍ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੈਰਂਤਰ੍ਯੇਣ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਃ ਸੁਰੂਪਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਟੇਨਾਪਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਸੁਮਾਨਦ
ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—
ਤਾਵਦ੍ਧਮਂਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਭਯਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੁੱਖ, ਗਮ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।