ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਯੋਗ੍ਯਾ ਮਧੁਮਤੀ ਨਾਰੀ ਵਾਮਨਾਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ
ਯੋਗ ਮਧੁਮਤੀ ਔਰਤ ਵਾਮਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਦਾਤਾ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਿਤੇਵ ਗੁਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਵੈਤਾਲੋ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੁਨਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਵਨ੍ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਜਨਨਿषੇਵਿਤੇ
ਵਰਧਾਵਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ,
ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਾਲਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਕਨ੍ਯਾਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਇਆ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਪ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵ੍ਯਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਚ੍ਛੇषਂ ਸ ਕੁਲ੍ਯੇ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕੁਝ ਖਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਸੀ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਰੋਦਨਂ ਬਹੁ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਪਰਖ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੋਈ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰਵਰ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਤੋऽਸੌ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਵਃ
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਜਾ ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਵਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ,
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਸ਼੍ਚ ਤਾਮਾਹ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੋਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ 3.2.3.
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵੀਰਸੇਨਂ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਾਮਿ ਭੋ ਬਲਿਨ੍ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਃ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
"ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।"
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ
"ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਵਰੋ ਮਂਦਿਰਂ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਪ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾ
ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਤਥਾ ਮਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਮਾਤृਸਂਯੁਤਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਮਾਂ ਸਮੇਤ,
ਭੋਸ੍ਤਾਤ ਮੇ ਕਪਾਲਂ ਚ ਚਂਡਿਕਾਯੈ ਸਮਰ੍ਪਯ
"ਪਿਆਰੇ ਪਿਉ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਖੋਪੜੀ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੂਪ ਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਿਤਃ 3.2.3.
ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸਮਝ ਲਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨृਪਮੁਜੀਵ੍ਯ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਖ਼ਸ਼ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਸ ਆਹ ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਸਕੁਲੋ ਜੀਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇ।"
ਰੂਪਸੇਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਨੇਹਂ ਕृਤਂ ਕੇਨ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਰੂਪਸੇਨ ਨੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸਮੇਤ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।"
ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਨੇਹਂ ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਾਸਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਦਦੌ ਬਂਧੁਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਭਗਿਨੀ ਪਿਤृਸ੍ਨੇਹੀ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਭੈਣ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਨ੍ਸ੍ਨੇਹਃ ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰੂਪਸੇਨੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਸਿਆਣੇ ਰੂਪਸੇਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਚਿਦ੍ਭੋਗਾਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਗਰੀ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾ
ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਭੋਗਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੂਪਵਰ੍ਮਾ ਚ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਉਥੇ ਰੂਪਵਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਚ ਨਿਵਸਨਞ੍ਚ੍ਛੁਭਪਂਜਰੇ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਸ਼ੁਭ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।