ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਬਾਲਕਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੋਜਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਜੀਵਨਂ ਦਦੌ
ਖਾਣਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਨਾਰੀ ਦਾਹਿਤਾ ਹਰਿਸ਼ਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਔਰਤ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਹਰੀਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਹਿਤਸ੍ਤਨਯਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤਦਾਮੁਨਾ
ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਗੁਣਾਧਿਪਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਲੀਪਤੇਃ
ਉਹ ਧਰਮਸਥਲੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਜੀਵਨਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਯਾਦ੍ਯ ਵਰਂ ਮਮ 3.2.2.
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ੍ਥਿ ਗਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਮਨ੍ਵੇषਯ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਜੀਵਨਮ੍ ।। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੋऽਸ੍ਥਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ,
ਪ੍ਰਗਤ੍ਯਾਸ੍ਥੀਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹੱਡੀਆਂ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੋਗ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਯਾਮਿ ਧਰ੍ਮਿਣੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਉਸ ਧਰਮੀ ਕੋਲ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਯੋਗ੍ਯਾ ਮਧੁਮਤੀ ਨਾਰੀ ਵਾਮਨਾਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ
ਯੋਗ ਮਧੁਮਤੀ ਔਰਤ ਵਾਮਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਦਾਤਾ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਿਤੇਵ ਗੁਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਵੈਤਾਲੋ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੁਨਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਵਨ੍ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਜਨਨਿषੇਵਿਤੇ
ਵਰਧਾਵਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ,
ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਾਲਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਕਨ੍ਯਾਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਇਆ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਪ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵ੍ਯਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਚ੍ਛੇषਂ ਸ ਕੁਲ੍ਯੇ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕੁਝ ਖਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਸੀ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਰੋਦਨਂ ਬਹੁ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਪਰਖ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੋਈ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰਵਰ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਯਤੋऽਸੌ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਵਃ
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਜਾ ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਵਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ,
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਸ਼੍ਚ ਤਾਮਾਹ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੋਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ 3.2.3.
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵੀਰਸੇਨਂ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਾਮਿ ਭੋ ਬਲਿਨ੍ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਃ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
"ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।"
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ
"ਮੈਂ ਵੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਵਰੋ ਮਂਦਿਰਂ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਪ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾ
ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਤਥਾ ਮਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਮਾਤृਸਂਯੁਤਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਮਾਂ ਸਮੇਤ,
ਭੋਸ੍ਤਾਤ ਮੇ ਕਪਾਲਂ ਚ ਚਂਡਿਕਾਯੈ ਸਮਰ੍ਪਯ
"ਪਿਆਰੇ ਪਿਉ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਖੋਪੜੀ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ।"