ਖਲੀਨਾਲਂਕृਤਮੁਖਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਧੇਮਵਾਜਿਨਮ੍
ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੋੜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਸੇ ਹੋਏ ਲਾਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਤਿਲੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਸ਼੍ਚਣਕਾਨ੍ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਚਣੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ—
ਇਮਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਂ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਿਰੂਪੇਣ ਮਾਮਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਹਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਭਾਨੋਰ੍ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ 4.186.
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਾਰਯੇਦ੍ਭੋਜਨਾਦਨੁ
ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਵਵਿਧਿਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਿਨਂ ਨਰੇਂਦ੍ਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਹੈਮਵਾਜਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਕਲਕਲੁषਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭੂਪਃ
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਯੋ ਵਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਪੁਰੁषੋऽਪ੍ਯਥ ਵਾ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਵਾ ਹੈਮਾਸ਼੍ਵਦਾਨਮਭਿਨਂਦਤਿ ਦੀਯਮਾਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਹਤੌ ਤੁ ਦਿਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਂਤਰੇ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ ਸਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰ੍षਿਤਾ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਵਾਮੀ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਮਮ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਪਤ੍ਨੀ ਪੁਤ੍ਰਸਂਯੁਤਾ
ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹੈ।
ਤਦਵਰ੍ਯਸੁਤੇ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸੁਰਪਾਲਿਨਾ
ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਘੱਟ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤਨਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤੌ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਪਰਾਪਰੌ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਬਣਾਏ।
ਅਧਰ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਨਰਾ ਵੈਰਿਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।
ਅਤੋ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵੀ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦ੍ਗਰ੍ਭਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਗਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ 3.4.17.
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਪ੍ਤਮਾਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਜਦ ਗਰਭ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਸਂਯੁਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਜੀਵਭੂਤਾਨਤਿਬਲਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਰਿਪੂਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਵੇਖੇ।
ਨਮ੍ਰੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚ ਤਾਨ੍ਦਦੌ
ਦਿਤੀ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਇਲੋ ਨਾਮ ਸ ਵੇਦਜ੍ਞੋ ਯਥੇਲੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਲੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਥੇਲੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰ ਇਲਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਲਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਖੁਦ—
ਮੇਰੋਰਧਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਖਣ੍ਡਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਗਰ੍ਭੋ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵਰਨਗਰਭ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਸਥਿਤ ਸੀ।
ਇਲੇਨਾਵृਤਮੇਵਾਪਿ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਲੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਇਲਾ ਨੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਗਈ।