ਪੀਪਾ ਨਾਮ ਸੁਤਃ ਸੋਮਃ ਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੋਮਾ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੀਪਾ ਸੀ, ਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।
ਰਾਮਾਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ ਸਮਾਗਤਃ ਵੈष੍ਣਵੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਰਾਮਾਨੰਦ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਂਚਾਲੇ ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਪ੍ਰਤਿਊਸ਼ਾ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਵੈਸ਼ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਰਾਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਨਾਨਕਃ
ਰਾਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਨਾਨਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਸੋ ਵੈ ਸ਼ਾਂਤਿਪੁਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਇਤਿ ਤੇ ਵਸੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ੌਨਕ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਸ਼ਾਂਤਿਪੁਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸੁਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਯੋਰ੍ਗਾਥਾਮਵਰ੍ਣਯਤ੍
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਗੀਤ ਉਚਾਰਿਆ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇऽਨ੍ਤਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਾਭੂਤੋ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਬਹੁਪੂਜਨੈਃ
ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਕਲਾਕਾਰ ਸੀ, ਈਰਖਾ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਚਿਤ੍ਰਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਯੋषਿਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਆਈ।
षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦੇ ਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪਿਤਾ ਸੁਖੀ
ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸੰਜਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਧੀਸ਼ਾਸ਼੍ਚ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਬੇਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਛੱਬੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕੁਬੇਰ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਪਾਵਕਾ ਊਨਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਵਾਯਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਣੰਜ ਅੱਗਾਂ ਅਤੇ ਵਾਅ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਤੇਰਾਂ ਪ੍ਰਤਯੂਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਭਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾਃ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਭਵ ਆਦਿਕ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਦਾਨਵਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰਾਸ਼ੀਤਿਰਾਯਯੁਃ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਦਿਕ ਚੌਰਾਸੀ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੈਤ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਨਾਗਾਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਗਰੁਡਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ 3.4.18.
ਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਿਕ ਨਾਗ ਤੇ ਤਾਰਕਸ਼ ਆਦਿਕ ਗਰੁੜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦਿਵਿ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।
ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਿਃ ਕਾਮਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮੋਹ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਤੁਰਾ ਦੇਵਾ ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ।
ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਾਨਾਵਾਹਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਹਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰ ਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਾਨਵਦੇਵਯੋਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਦਿਵਿ ਜੰਗ ਚੱਲੀ।
ਅਘਾਸੁਰੋऽਰ੍ਯਮਾ ਚੈਵ ਬਲਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਅਘਾਸੁਰ, ਅਰਯਮਾਨ, ਬਲ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਨ।
ਵਤ੍ਸਾਸੁਰੋ ਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਬਲਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਤਸਾਸੁਰ, ਭਗ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੇ ਬਲੀ ਆਪ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪਰਾਜਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਮਯ, ਕਾਲਨੇਮਿ ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ 3.4.18.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਵਸ੍ਵਂਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਹਂ ਭਗਵਨ੍ਬਲੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਬਲੀ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵੀਰਭੁਕ੍ਤਾ ਸਦਾ ਨਾਰੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਏਕਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਮਾਤਾ ਗੁਣਸਾਮ੍ਯਾਤ੍ਸਨਾਤਨੀ
ਜੋ ਨਾਰੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਧਾਰਨ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਮਾਂ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਭੂਤਾ ਚ ਭਗਿ ਨੀ ਰਜੋਭੂਤਾ ਚ ਗੇਹਿਨੀ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਤੋਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਜੋਗੁਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਾਲੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਬਹਵਃ ਪੁਰੁषਾ ਯੇ ਵੈ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਸ਼੍ਚੈਕਰੂਪਿਣਃ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।