ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ।'
ਤਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਸਤ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ,
ਤਦਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਪੂਜਕਃ
ਫਿਰ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਜੋ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੂਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਖਾਦਿਤਂ ਮਿਤ੍ਰ ਭੋਜਨਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਕृਤਮ੍
ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ?
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨृਪਃ
ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਿਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਪਿਨੀ
ਦੋਸਤ, ਘਰ ਜਾ ਜਲਦੀ; ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂਕਾਰਮਾਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਕੁਰੁ ਜਾਨੁਨਿ
ਉਹ ਗਹਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਸ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਤੇ ਰੱਖ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਭੂਪਸ੍ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਃ 3.2.1.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਤਂ ਸ ਯੋਗਿਰੂਪੋ ਹਿ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੇਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਹਿਣਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟੋ ਮਤ੍ਵਾ ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਨਗਰਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਜਰ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਟਿਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਮਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਹੂਯ ਤਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਸਂਧਿਤਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਯੋਗਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣਾ
ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਜਾਨੁਨਿ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਘੁੱਟ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਮਾਯਯੌ
ਉਹ ਵਜਰ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਗਹਿਣਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮੈ ਪਾਪਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾ ਮੇ ਵਦਾਧੁਨਾ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਭੂਪਤਿਃ
ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਿਲਿਆ? ਹੁਣ ਦੱਸੋ। ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਕ੍ਰਮ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ—
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਹਿ ਭੂਪਤੇਃ 3.2.1.
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਪ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।'
ਭੂਪ ਪੁਤ੍ਰੇਣਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਨਚਾਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ।
ਰਜੋਵਤੀਂ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਿਵਾਹੇਤ ਯੋ ਨਰਃ
ਕੋਈ ਆਦਮੀ, ਰਾਜੋਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਵਾਹਂ ਵੈ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਅਦृष੍ਟਦੋषਾਂ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਵੇਕੇਨ ਵਿਨਾ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਬਿਨਾ ਸਮਝ-ਬੂਝ ਦੇ, ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ? ਸ ਵੈਤਾਲੋ ਧਰ੍ਮਗਾਥਾਂ ਨृਪੇਰਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਣ੍ਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਥਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰਯੁਗ ਖੰਡ ਅਪਰਪਰਵਾਏ ਨਾਮਕ ਭਾਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯਃ ਸ ਵੈਤਾਲੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਤਾਲ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕਦਾ ਯਮੁਨਾਤੀਰੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਲਪੁਰੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਧਰਮਸਥਲ ਨਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ।
ਗੁਣਾਧਿਪੋ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਵੈ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਨੇਕ ਸੀ।