ਅਂਗੁਲੀਭਿਃ ਕਪੋਲੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਯੌ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਛੂਹ ਕੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਮਿਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਂ ਤ੍ਯਜ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣ ਮਿਤਰ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਤਾਡਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਦਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ—ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣੇਂਗਾ?
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂਤੇ ਭੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤਵਾਸ੍ਯਂ ਚੁਂਬਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਦਿਨਾਂਤੇ ਤੁ ਸਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਭਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਫਲਂ ਜੀਵਨਂ ਕੁਰੁ
ਅੱਜ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿष੍ਕਾਸ੍ਯ ਤਲੇ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਤਾਡਿਤਾ
ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚਤੁਰ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਦੋਸਤ!'
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਕਾਮੀ ਰਮਣੀਂ ਤਾਮਰਾਮਯਤ੍ 3.2.1.
ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ।'
ਤਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਸਤ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ,
ਤਦਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਪੂਜਕਃ
ਫਿਰ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਜੋ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੂਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਖਾਦਿਤਂ ਮਿਤ੍ਰ ਭੋਜਨਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਕृਤਮ੍
ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ?
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨृਪਃ
ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਿਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਪਿਨੀ
ਦੋਸਤ, ਘਰ ਜਾ ਜਲਦੀ; ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂਕਾਰਮਾਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਕੁਰੁ ਜਾਨੁਨਿ
ਉਹ ਗਹਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਸ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਤੇ ਰੱਖ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਭੂਪਸ੍ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਃ 3.2.1.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਤਂ ਸ ਯੋਗਿਰੂਪੋ ਹਿ ਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੇਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਹਿਣਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟੋ ਮਤ੍ਵਾ ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਨਗਰਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਜਰ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਟਿਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਮਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਹੂਯ ਤਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਸਂਧਿਤਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਯੋਗਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣਾ
ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਜਾਨੁਨਿ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਘੁੱਟ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਮਾਯਯੌ
ਉਹ ਵਜਰ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਗਹਿਣਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮੈ ਪਾਪਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾ ਮੇ ਵਦਾਧੁਨਾ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਭੂਪਤਿਃ
ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਿਲਿਆ? ਹੁਣ ਦੱਸੋ। ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਕ੍ਰਮ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ—
ਵਿਹਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਹਿ ਭੂਪਤੇਃ 3.2.1.
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਪ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।'