ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪਦ੍ਯੈਃ ਸੂਰ੍ਯਕਥਾ ਮਯੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਜਨਿष੍ਯਤਿ
ਦੁਆਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਨਿਮ੍ਬਾਦਿਤ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਧਰ੍ਮਗ੍ਲਾਨਿਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਮ੍ਬਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਨਿੰਬਾਦਿੱਤਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਿੰਬਾਰਕ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣੋ।
ਯਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਜਿਸਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਦੇਸ਼ੇ ਤੈਲਂਗਕੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵਰ੍षਿਵਰਸੇਵਿਤੇ 3.4.7.
ਉਸ ਸੁਹਾਵਣੇ ਤੇਲੰਗ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭੂਮੌ ਵਰ੍ਤਯਸ੍ਵ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਥਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲਗਭਗ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼੍ਰਮਾਦੌ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ।
ਭਕ੍ਤਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ,
ऋषਿਰੂਪਧਰਸ਼੍ਚਾਸੀਜ੍ਜਯਂਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਦਧਾਰ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਜਯਨ੍ਤੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਦੇਵੀ ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੇ ਕਾਲੇ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੇ
ਫਿਰ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭ ਸਮੇ ਉੱਤੇ,
ਕृਤ੍ਤਿਕਾਭੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਉਚ੍ਚਸ੍ਥੇ ਗ੍ਰਹਪਂ ਚਕ੍ਰੇ
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਵਰਗੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਨ,
ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਜਯਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਜਜਾਨ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਜਨਮਿਆ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਰੇਕਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮ੍ਬਾਰ੍ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ 3.4.7.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਿੰਬਾਰਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਾਵਨ੍ਮਾਂ ਭੋਜਯ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ।
ਤਦਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਾਚਲਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਜੋਤ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਵੇषਧਰਂ ਬਾਲਂ ਮੁਨਿਂ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਪੂਜਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦੇਵਪੂਜਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਸ਼ਕਰਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਵਾਨ੍ਵਸੂਨ੍ਸੂਰ੍ਯਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਹਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਁਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੁਦਰ, ਵਸੂ ਤੇ ਸੂਰਜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਭਾਵਤਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਤਿੰਤੀਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਗਣ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਜਰੋ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਿਹਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਮਣ੍ਡਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਿਕਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਸਾਲ ਲਈ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਅष੍ਟਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਸਂਯੁਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆषਾਢਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਚ ਸ ਦੇਵੋ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਆਸ਼ਾੜ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਜਨਯਿष੍ਯੇ ਕਲੌ ਭਯੇ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਡਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।