ਕਰਣਾਟਕਭੂਪਸ੍ਯ ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾ ਸੁਤਾ
ਉਹ ਕਰਣਾਟਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਾਮਿ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਫੁੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਹਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭੂਪਾਲ ਯਾਸ੍ਯੇਹਂ ਕਾਰਣਾਟਕੇ
'ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਰਣਾਟਕ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਆਯਾਮਿ ਨਾऽਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਯਦਿ ਜੀਵਯਸੇ ਸੁਤਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਹਯਾਰੂਢੌ ਗਤੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਤਨੇ
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਗਚ੍ਛਤੀ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕਾਂਤੇ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਵਦ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਿਆ।
ਯੋ ਦृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषੋ ਰਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
'ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਦਮੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਰੁष੍ਟਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਚਂਦਨਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂਗੁਲੀਯਿਕਾ 3.2.1.
ਪਦਮਾਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਂਗੁਲੀਭਿਃ ਕਪੋਲੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਯੌ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਛੂਹ ਕੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਮਿਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਂ ਤ੍ਯਜ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣ ਮਿਤਰ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਤਾਡਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਦਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ—ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣੇਂਗਾ?
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂਤੇ ਭੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤਵਾਸ੍ਯਂ ਚੁਂਬਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਦਿਨਾਂਤੇ ਤੁ ਸਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਭਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਫਲਂ ਜੀਵਨਂ ਕੁਰੁ
ਅੱਜ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿष੍ਕਾਸ੍ਯ ਤਲੇ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਤਾਡਿਤਾ
ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚਤੁਰ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਦੋਸਤ!'
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਕਾਮੀ ਰਮਣੀਂ ਤਾਮਰਾਮਯਤ੍ 3.2.1.
ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ।'
ਤਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਸਤ, ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ,
ਤਦਾ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਪੂਜਕਃ
ਫਿਰ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼, ਜੋ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੂਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਖਾਦਿਤਂ ਮਿਤ੍ਰ ਭੋਜਨਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਕृਤਮ੍
ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ?
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨृਪਃ
ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਿਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਪਿਨੀ
ਦੋਸਤ, ਘਰ ਜਾ ਜਲਦੀ; ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂਕਾਰਮਾਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਕੁਰੁ ਜਾਨੁਨਿ
ਉਹ ਗਹਣਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਸ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਤੇ ਰੱਖ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਭੂਪਸ੍ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਃ 3.2.1.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।