ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਸਖਿਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਰੋਮਧ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰਾ 3.2.1.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੁੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟੋ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਸ਼ਿਵਸ਼ਂਕਰ ੧੨ ਸ਼ਿਰਸਃ ਪਦ੍ਮਕੁਸੁਮਂ ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰ੍ਣਯੋਃ
ਵਜ੍ਰਮਕੁਟਾ ਜਾਗ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ।' ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪਦਮ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਹृਦਯੇ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਫੁੱਲ ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾਵਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤੀਂ ਮਾਨਸੀਂ ਪੀਡਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮੋਹਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਮੌਨਵ੍ਰਤਮਚੀਕਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ।
ਕੁਮਾਰਃ ਕਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤਿ ਹਾਹੇਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਕੁਮਾਰ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?'
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕਥਯ ਭੂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰਮੁਕੁਟ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਹਸ੍ਯਾਹ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ 3.2.1.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਰਣਾਟਕਭੂਪਸ੍ਯ ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾ ਸੁਤਾ
ਉਹ ਕਰਣਾਟਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਾਮਿ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਫੁੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਹਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਭੂਪਾਲ ਯਾਸ੍ਯੇਹਂ ਕਾਰਣਾਟਕੇ
'ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਰਣਾਟਕ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਆਯਾਮਿ ਨਾऽਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਯਦਿ ਜੀਵਯਸੇ ਸੁਤਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਹਯਾਰੂਢੌ ਗਤੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਂਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਤਨੇ
ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਬੁੱਧਿਦਕਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਗਚ੍ਛਤੀ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕਾਂਤੇ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਵਦ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਿਆ।
ਯੋ ਦृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषੋ ਰਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
'ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਦਮੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਰੁष੍ਟਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਚਂਦਨਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂਗੁਲੀਯਿਕਾ 3.2.1.
ਪਦਮਾਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਪਈ।
ਅਂਗੁਲੀਭਿਃ ਕਪੋਲੌ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਯੌ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਛੂਹ ਕੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਮਿਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਂ ਤ੍ਯਜ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣ ਮਿਤਰ, ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਤਾਡਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਦਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ—ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਬਣੇਂਗਾ?
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂਤੇ ਭੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤਵਾਸ੍ਯਂ ਚੁਂਬਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਦਿਨਾਂਤੇ ਤੁ ਸਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਭਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਫਲਂ ਜੀਵਨਂ ਕੁਰੁ
ਅੱਜ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿष੍ਕਾਸ੍ਯ ਤਲੇ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਤਾਡਿਤਾ
ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚਤੁਰ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਦੋਸਤ!'
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਕਾਮੀ ਰਮਣੀਂ ਤਾਮਰਾਮਯਤ੍ 3.2.1.
ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।