ਰਾਮਾਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਮ ਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਵਕੀਯਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਯੋਗਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਸੀਨੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੇषਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਃ षष੍ਟਿਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਠ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਮਤੁਲਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਮਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਨੀਲਰੂਪਕੇ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੁਣੋ ਜੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਨੀਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ ਨੀਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਰਾਮਾਂਸ਼ੋ ਗਜਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗਤਃ 3.3.32.
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤੋ ਗਜਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਂਚਸ਼ਬ੍ਦਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਰੁਦਰਦੱਤ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਹਤ੍ਵਾ ਗਜੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯਤੁਃ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਭਯਾਤੁਰੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਕੇਸ਼ੇषੁ ਚ ਮਹੀਰਾਜਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਬਲੀ
ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਆਹ੍ਲਾਦਃ ਕਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਦਲੀਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਹਲਾਦ ਕਲਿਜੁਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧੀਆ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਰਾਮਾਂਸ਼ਂ ਕਲਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕਲਿਜੁਗ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਬਲਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋऽਯੁਤੈਃ ਸਹ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਫਿਰ ਬਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਬਲੈਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਾਂਤਰੇ ਗਤੇ 3.3.32.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—
ਮਹੀਰਾਜਸੁਤਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਵਤੀਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਨਂ ਸ ਨृਪਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਣ-ਯਸ਼ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਲਿੰਗ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਚਂਡੀਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਨਂਦਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਲੱਖ ਚੰਡੀਆਂ ਦੇ ਜਗ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਈ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਯਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਜਤੀ ਬਣ ਕੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਦੋਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਾਹੋਰਾਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਸ੍ਸਹੋਡ੍ਡੀਨੋ ਨਿਰ੍ਬਂਧਨਮਥਾਕਰੋਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਚ ਬਾਣੇਨ ਹਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨੌ ਦਦਾਹ ਵੈ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਹੋੜੀ ਦਾ ਮਲੇਛ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਉੱਤੇ ਕਲੇਵਰ ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਂ ਸ ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਉਹ ਮਲੇਛ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰਾਨ੍ਵਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਤਾਲੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹृषੀਕੋਤ੍ਤਮਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਤਿ ਵੈ ਕਥਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜ਼ਰੂਰ ਸੁਣਾਵੇਗਾ।
ਤਾਨਿ ਚੋਪਪੁਰਾਣਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਪਪੁਰਾਣ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ।
ਸਾਰਭੂਤਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਂ ਇਤਿਹਾਸਸਮੁਚ੍ਚਯਃ
ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦਾ ਨچੋੜ ਵੀ ਮੈਂ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ।