ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮਲਂ ਨृਪਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਚੀਕਰਤ੍
ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਰੀਮਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੁਦਰ-ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰੋ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਧੇ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਸਂਤਾਪਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਣ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਗਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਸ੍ਤਿਨੀ ਚ ਤਦਾ ਰੁष੍ਟਾ ਗਜਮਾਦਿਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੀ ਹਾਥਣ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉषਃਕਾਲੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਲਨਾ ਪਤਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਲਨਾ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵਕੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ 3.3.32.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਣ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਜਾਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਭੌਮਵਾਸਰੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਯੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਯ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੌਥੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਸਾਫ ਸਵੇਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਖੁਦ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਲਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਕਲਿਜੁਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਾਵਤੀਨਿਵਾਸਿਨੇ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਵਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਨੂੰ,
ਰਾਮਾਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਮ ਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਵਕੀਯਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਯੋਗਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਸੀਨੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੇषਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਃ षष੍ਟਿਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਾਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਠ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਮਤੁਲਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਮਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਨੀਲਰੂਪਕੇ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੁਣੋ ਜੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਨੀਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ ਨੀਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਰਾਮਾਂਸ਼ੋ ਗਜਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗਤਃ 3.3.32.
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤੋ ਗਜਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਂਚਸ਼ਬ੍ਦਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਰੁਦਰਦੱਤ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਹਤ੍ਵਾ ਗਜੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯਤੁਃ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਭਯਾਤੁਰੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਕੇਸ਼ੇषੁ ਚ ਮਹੀਰਾਜਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਬਲੀ
ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਆਹ੍ਲਾਦਃ ਕਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਦਲੀਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਹਲਾਦ ਕਲਿਜੁਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧੀਆ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਰਾਮਾਂਸ਼ਂ ਕਲਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕਲਿਜੁਗ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਬਲਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋऽਯੁਤੈਃ ਸਹ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਫਿਰ ਬਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਬਲੈਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਾਂਤਰੇ ਗਤੇ 3.3.32.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—
ਮਹੀਰਾਜਸੁਤਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਵਤੀਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਨਂ ਸ ਨृਪਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਣ-ਯਸ਼ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਲਿੰਗ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਚਂਡੀਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਨਂਦਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਲੱਖ ਚੰਡੀਆਂ ਦੇ ਜਗ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਈ।