ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹੀਰਾਜੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋਭੂਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾऽऽਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ੂਰਪਂਚਸ਼ਤਾਵृਤਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਪੰਜਾਹ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਗਾਮਿਨ੍ਯੋ ਵਾਜਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਯਾਮਕੇ ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਸਾਂ ਚੈਵ ਦਿਨੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਹ ਘੋੜੀਆਂ, ਜੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ।
ਕਲਾਂਸ਼ਾਦੁਦ੍ਭਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਾ ਚ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਚੰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ,
ਗਾਯਤ੍ਰੋ ਯੋਭਵਦ੍ਵਾਜੀ ਕਾਲਚਕ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਹਰਿਣੀ ਨਾਮ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤਿਃ ਕਲਾਂਸ਼ਾਦ੍ਭੂਮਿਮਾਗਤਾ
ਗਾਯਤ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਰੀਣੀ ਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਚੰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ,
ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚ ਕਰਾਲਸ੍ਥੋ ਬਿਂਦੁਲਸ੍ਥੋ ਹਰੇਃ ਕਲਾ
ਆਹਲਾਦ ਕਰਾਲਾ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਬਿੰਦੁਲਸਥਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਕਲਾ ਸੀ,
ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਤੁ ਮਹੀਰਾਜਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤੁਂਗਾਸਨਾਂ ਯਯੁਃ 3.3.31.
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਵਾਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਤਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤੋ ਹਿ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪੁਂਡਰੀਕਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਪੁੰਡਰੀਕ, ਹੁਣ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾਹ ਤਂ ਵੀਰਂ ਪੁਂਡਰੀਕਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੰਡਰੀਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਹਸ੍ਯਾਹ ਤਵ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਨੋ ਭਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਨਾਗਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਿषਮੁਜ੍ਜ੍ਵਾਲਂ ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਂਡਰੀਕਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨਾਗਭੂषਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁੰਡਰੀਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਸਨ।
ਆਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਹਯਾਰੂਢੋ ਮਹੀਰਾਜਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਕੋਟਿਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਨृਪਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਯੌ
ਆਹਲਾਦ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੋਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਲਏ ਸਨ, ਤੇ ਫੌਰਨ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਹਯਵਿਦ੍ਯਾਸਮਾਰੂਢਾਸ੍ਤੇ ਹਯਾ ਗੇਹਮਾਗਤਾਃ 3.3.31.
ਘੋੜੇ, ਜੋ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪਞ੍ਚਾਬ੍ਦਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵੈਦ੍ਯੌ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੋਵਾਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾਈ ਵੈਦਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਸ ਮਹੀਰਾਜਮਾਹੂਯ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਬਲਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਫੌਜ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਨਵੋਢਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਨੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਲਈ।
ਕਰ੍ਬੁਰੋਨਾਮ ਮਾਯਾਵੀ ਵਿਭੀषਣਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਕਰਬੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਜਾਦੂਗਰ, ਜੋ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਮਦ੍ਰਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿ ਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਮਦਰਕੇਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਦਿਵਵੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਈ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਤਦਾ ਦੁਃਖੀ ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਵਰ੍ਣਯਤ੍
ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰਿਗਿਰਿਮਾਗਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਸ਼ਃ ਕਰ੍ਬੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਹਿਆਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਕਰਬੁਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਿਭੀषਣੋ ਭਕ੍ਤਰਾਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦਯਿਤਃ ਸੁਤਃ ਰਾਵਣੇਨ ਪੁਰਾ ਸੀਤਾ ਸਂਹृਤਾ ਵਿਦਿਤਂ ਤਵ ।। 3.3.31.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਹੋਵਾਚ ਪੁਰੇਯਂ ਦਯਿਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਤੋऽਹਂ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍ ਨ ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨਂ ਬਹੁ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਕਈ ਦਿਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਵਸ਼ਗਾ ਸਾਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਅੱਜ ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈ।