ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਿਜਕਾਰ੍ਯਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਯਾਲੁਸ੍ਸ ਚ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤਾਮਾਹ ਕਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸਾਹ ਵੀਰ ਤਵਾਸ੍ਯੇ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਗੁਟਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗੋਲੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਵੀਰੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਚ ਤਦ੍ਵਸੁ ਪਂਜਰਸ੍ਥਮੁਪਾਦਾਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਵੀਰ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਸਾਰਟ੍ਟਨਗਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਾਹਲੀਕ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੱਟਾ ਨਗਰ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਈ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਰਰੂਪਿਣਮ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ ਤਥਾਭੂਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਜਗਦਂਬਿਕਾਮ੍
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸਾ ਸ੍ਵੇਡਿਨੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 3.3.28.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜ ਗਈ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀ ਦੇਵੀ ਬੋਧਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਕਭੂਤਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਯੋਗਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਾਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਤੋਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਯੇ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
"ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸ ਤੁ ਤਾਮਾਹ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।"
ਵਿਵਾਹਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਨਾਰੀਂ ਯੋ ਭਜੇਤ ऋਤੌ ਨ ਹਿ ਅਤਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੋਗੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਵੈ ਨਿਰਯਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਪਰ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਨਾ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ਨ ਕੋऽਪਿ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਭਜ ਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹਾਂ, ਭੋਗੋ।"
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਹ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਅਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਮੈਥੁਨੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਮਰਦ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਵੇਲੇ।
ऋਚਿ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤ ऋਗ੍ਜਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ 'ਰਿਚ' ਧੁਨੀ ਉਪਜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਿਗਵੇਦ ਜੰਮਿਆ।
ਤਦ੍ਧਿਤਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਾਮਜਃ ਕੇਵਲੋ ਵਰ੍ਣਮਾਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਥਰ੍ਵਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। 3.3.28.
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ 'ਯਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਫ਼ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮਾਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਯੇ ਜਾਤਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਸਂਸਾਰਕਾਰਿਣਃ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਯੋ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾਯਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਦੇਦ੍ਯਾਵਨੀਂ ਭਾषਾਂ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਂਠਗਤੈਰਪਿ
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਵਨ ਭਾਸ਼ਾ ਕਦੇ ਨਾ ਬੋਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਗਲੇ ਵਿਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਮृਤਿਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਮੁਨਿਨਾ ਪਠਿਤਾਨਿ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਯਾਸ਼੍ਚਾਂਸ਼ਸਂਭਵਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ,
ਵੇਤਸੈਸ੍ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੈਤਸ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਤਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀ ਦੇਵੀ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਯੇਨੀਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ, ਬਾਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਓਥੋਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਮਕਰਂਦਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਚਰਣਾਵੁਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਗੇਹੇ ਤਾਮਵਾਸਯਤ੍
ਮਕਰੰਦ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਭਨਾਪਿ ਚ ਸਂਬੁਧ੍ਯ ਪਞ੍ਜਰਾਨ੍ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ 3.3.28.
ਸ਼ੋਭਨਾ ਜਦ ਜਾਗੀ, ਉਹ ਪਿੰਜਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਨਾ ਤਂ ਰਮਣਂ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਮਾਯਾਮਦਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਿਸਾਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਮਤ ਵਾਲੀ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।