ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਚਿਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚਾਬਕ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਤਦਾ ਪਰਿਮਲਾਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਂਠਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਪਰਿਮਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਥੋੜਾ ਥਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵੀਰਃ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਂ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਯਾਰੂਢੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਮਹਾਨ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ?'
ਸ ਹੋਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਿਨਾ
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਮਹੀਰਾਜਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਸਕੁਲਂ ਚਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਿਨਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ,
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਬਲੈਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਹਾਹ੍ਲਾਦਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਹਲਾਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੇਨ ਜਯਚਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਜਯਚੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਯਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਹੂਯ ਜਨਨਾਯਕਮ੍
ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਿਜਭੂਪਤਿਮ੍
ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲਾ, ਜੋ ਕਿ ਕਰੂੜ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ—ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਂਬਧਿਨਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ 3.3.27.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ ਅਤੋ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭੂਮਿਰਾਜਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਈ ਹੈ।'
ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਕਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਜਯਚਂਦ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਸਕੁਲੋ ਨੋ ਚੇਨ੍ਨੋ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੀਪ ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਹਸ੍ਯਾਹ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਸਰ੍ਵਮੋਹਨਃ ਤਦ੍ਦੇਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਗृਹਾਣ ਭੁਕ੍ਤਿਮੂਲ੍ਯਕਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਭੁਗਤਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈ ਲੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸ ਤੁ ਭੂਪਾਲਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿਲਜ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭੂਪਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵੈ ਸਕੁਲੋ ਵੀਰਸ਼੍ਚਾਹ੍ਲਾਦੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸਕੁਲ ਤੇ ਅਹਲਾਦ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸੀ—
ਕੁਠਾਰਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨृਪਦੁਰ੍ਗਂ ਰੁਰੋਧ ਹ
ਕੁਠਾਰਾ ਨਗਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯਾਯੁਤ ਯੁਤਂ ਭੂਪਂ ਵਾਮਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਬਲੀ
ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਾਮਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ।
ਯਮੁਨਾਜਲਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੌ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆ ਗਿਆ; ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ।
ਨਦੀਂ ਵੇਤ੍ਰਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬਲੈਸ੍ਸਹ 3.3.27.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਵੈਤਰਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰਸ਼੍ਚਾਮੁਂਡੋ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਪਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਚਾਮੁੰਡਾ, ਲੱਖ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਆ ਗਿਆ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤਘ੍ਰੀਰਣਸਂਸ੍ਥਯੋਃ
ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਜੋ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਜਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਬਲੀ
ਰਕਤਬੀਜ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛੂਰਾ ਹਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਹਾਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਲਨਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਃ ।। ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਸ ਗਜਂ ਚਾਮੁਂਡੋ ਭੂਮਿਮਾਗਤਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨਾ ਜੋ ਗੜ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਚਾਮੁੰਡਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਖਡ੍ਗਯੁਦ੍ਧਪਰੋ ਵੀਰਸ੍ਤਾਲਨਂ ਪੀਰਘਾਯੁਧਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੜ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ ਤਾਲਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭਲ੍ਲੇਨ ਚ ਤਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਲਕਸ਼ਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ
ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਆਹ੍ਲਾਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਕ੍ਤਬੀਜਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼, ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ 3.3.27.
ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।