ਭਾਦ੍ਰਕृष੍ਣਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਚ ਮਲਨਾ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾ
ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਲਨਾ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਅਯੇ ਕਚ੍ਛਪਦੇਸ਼ੀਯ ਗੋਤਮਾਨ੍ਵਯਸਂਭਵ
ਸੁਣੋ, ਕੱਛਪਦੇਸ਼ ਵਾਲੇ, ਗੌਤਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ,
ਪੁਤ੍ਰਮਾਹ੍ਲਾਦਮਾਹੂਯ ਸਾਨੁਜਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਅਹਲਾਦ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਮਲਨਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਤ੍ਵਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਲਨਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: 'ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰੁਰੋਦ ਮਲਨਾ ਸਤੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਲਨਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਰੋ ਪਈ।
ਹਾ ਰਾਮਾਂਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਤ੍ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ ਸੁਨ੍ਦਰ
'ਹਾਏ, ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਪੁੱਤ, ਸੋਹਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼!'
ਤਦਾ ਪਰਿਮਲਾਪੁਤ੍ਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਤਥਾ ਗਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਰਿਮਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ,
ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੋऽਯਂ ਕਸ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍
'ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਦੱਸੋ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?'
ਪਿਤਾ ਪਰਿਮਲਸ੍ਯੈਵਾਮਾਤ੍ਯੋऽਨਂਗਮਹੀਪਤੇਃ
ਪਰਿਮਲਾ ਦਾ ਪਿਓ ਅਨੰਗਮਹੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮਾਜਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਰਿਮਲਾ ਮੁਨੇ 3.3.27.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪਰਿਮਲਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯੋਗਃ ਕृਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਤਾਮੁਦ੍ਵਾਹ੍ਮ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ੍ਵਗੇਹਾਯ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਿਆ; ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਯੋਸ੍ਸਮਾਗਮੋ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਜਨਨਾਯਕਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਨਾਯਕ, ਜਨਮਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਭੂਪਾਨ੍ਬਲਾਦ੍ਵੀਰਃ ਸਿਂਧੁਤੀਰਲਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਵੀਰ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹੀਰਾਜਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਨਨਾਯਕਭੂਪਯੋਃ
ਜਨਨਾਯਕ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਸਕੁਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਨਿਵਾਸਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸੌ ਚ ਮਹੀਰਾਜੋ ਮਹੀਪਤ੍ਯਨੁਮੋਦਿਤਃ ਆਦੇਸ਼ਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਯ ਬਂਧਨਹੇਤਵੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਨੇਤ੍ਰਵਤੀਕੂਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ ਸੈਨ੍ਯਪਃ
ਉਹ ਲੱਖ ਫੌਜੀਆਂ ਨਾਲ ਨੇਤ੍ਰਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲੀ ਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ 3.3.27.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੇਨਾਪਤੇਸ਼੍ਚ ਮੁਕੁਟਂ ਗਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਾ ਤਾਜ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਿਕਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵੈ
ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਰੋਸਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਨਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਂ ਵਸੁ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਟਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਤੀਵ ਕਰ੍षਿਤਃ
ਉਥੇ, ਵਟ ਦੇ ਛਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਵਾਮਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦੂਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਹृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਜਨਨਾਯਕਃ
ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਨਨਾਯਕ ਜਾਗ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਘ੍ਰਿਚਿਹ੍ਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਹਿ ਸਂਹਾਸ੍ਯੋ ਭਯਦੋ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੋ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਸਨਗਰਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਭਯਭੀਤੋ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹਰਿਨਾਗਰਮ੍ ।। 3.3.27.
ਇਸ ਧਮਕੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀਨਗਰ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।