ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਹਾ ਬਨ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਜਾਂਸ਼ਕ
ਉਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, "ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!"
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
"ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਬਲਖਾਨਿਃ ਪਿਸ਼ਾਚਗਃ ਕਥਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਥਾਜਾਤਂ ਸ੍ਵਵੈਸ਼ਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸਮੇਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤੋ ਨਾਕਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ 3.3.26.
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੁਃਖੀ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਿਲਾਂਜਲਿਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਣੁਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਨਨਰ੍ਤ ਜਨਮੋਹਨਃ
ਬਾਂਸਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮृਦਂਗਧ੍ਵਨਿਨਾ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕਾਂਸ੍ਯਵਾਦ੍ਯਕਃ
ਦੇਵਤਾ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੀ ਗੂੰਜੇ।
ਤਦਾ ਤੁ ਮਲਨਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਾਮਨੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਣੀ ਮਲਨਾ ਨੇ ਉਹ ਵਾਮਨ ਦਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਸਹਿਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਭਾਗਣ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਲਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਸ੍ਨੇਹ ਕਾਤਰਃ
ਮਲਨਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
"ਰਾਣੀ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਯੋਗੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।"
ਯੇ ਯਵਵ੍ਰੀਹਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਵ ਸਦ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਵਯਂ ਤੁ ਯੋਗਸੈਨ੍ਯੇਨ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕੁਰ੍ਮਹੇ
"ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਜੌ ਤੇ ਚੌਲ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੁਤਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ,
ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂਗਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ ਦੁਰ੍ਜਯਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰਾਜਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ।। 3.3.26.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਸਰੀਰ ਸਿਆਹ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰਜਯਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਹਰਾਇਆ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਲਨਾ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਲਨਾ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਜਗੁਸ੍ਤਾ ਯੋषਿਤਸ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸਜ੍ਜੀਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਲਨਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਈਆਂ।
ਕੀਰ੍ਤਿਸਾਗਰਮਾਗਮ੍ਯ ਤੇ ਵੀਰਾ ਬਲ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਕੀਰਤਿਸਾਗਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਮਹੀਪਤਿਸ੍ਤੁ ਕੁਲਹਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੋਗਿਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਲੁਂਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਯ ਤੇ ਸੈਨ੍ਯਾ ਯੋਗਿਵੇषਾਸ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਲਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ,
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਤੁ ਕਲਹੀ ਸੈਨ੍ਯਾਯੁਤਮਹਾਤ੍ਮਜਃ
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੜਾਕੂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਯੁਦ੍ਧਂ ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਸ਼੍ਚਾਭਯਂ ਸ਼ੂਰਂ ਦੇਵਸਿਂਹੋ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ 3.3.26.
ਲਕਸ਼ਣ ਨਿਰਭਉ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕਾਮਸੇਨਂ ਚ ਦੇਵੋ ਰਣਜਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਕਾਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈ ਤਾਲਨਂ ਬਲੀ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤਾਲਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਿਸ ਲਕਸ਼ਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਫੇਰ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਹਾਹਾਭੂਤੇ ਯੋਗਿਸੈਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਹਾਕਾਰ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦੋऽਯਮਾਯਾਤੋ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ
ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਸ੍ਸਮਾਦਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦਮੁਪਾਯਯੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।