ਇਤਿ ਪਦ੍ਮਾਕਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਸ੍ਵਗੇਹੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਸ਼ਿਲਾਮਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮਾਕਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦੇਵਸਿਂਹਸ੍ਤਦਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਸਿੰਘ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਂਦੁਲਾਗ੍ਰੇ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਗਦਿਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਪਦ੍ਮਾਕਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਾਮ੍ਬਰੀਮ੍ 3.3.25.
ਪਦਮਾਕਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਂਦੁਲਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਚਾਪੇ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦੁਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਦਾ ਤੇ ਬੋਧਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਜਾਗ ਪਏ।
ਬਹਿਰ੍ਭੂਤਾ: ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਨਾਸ਼ਯਨ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਾਰਦਾਨਂਦਨੋ ਭੂਪਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਵਿਨਮ੍ਯ ਤਾਨ੍
ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਕੁਮਾਰਿਕਾਂ ਸ੍ਵਕੀਯਾਂ ਚ ਬਹੁਰੋਦਨਤਤ੍ਪਰਾਮ੍ ਆਗਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਗੇਹਂ ਮਾਘਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਦਿਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਾਵ ਨਾਲ ਚੌਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏ।
ਜਯਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਜਦ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਾਨਾਨਿ ਗੋਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਹੀਰਾਜੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਪੁਰਂ ਯਯੌ 3.3.25.
ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੁਖਖਾਨਿਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਖਖਾਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬਲਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਹਨ੍ਤਾ ਰਣੇ ਮਮ
ਅੱਜ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਰਾਜੋ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪ ਆਦਧੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸੁਖਖਾਨਿਸ੍ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸਂਦਧੌ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਫਿਰ ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਤੂਣੀਰੇ ਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈਰਮੁਪਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਚ ਰਿਪੋਰ੍ਬਲਮ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਮਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬਲਾਧਿਕ੍ਯਮੋਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਗਰ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਮਯਾ ਕृਤਾਃ
ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਖੱਡਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਗਰ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਮ੍ਮਿਤਾਨ੍ 3.3.25.
ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਖੱਡਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਆਖੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਰ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਛਤਞ੍ਛਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਖੱਡਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਚਾਮੁਂਡਸ੍ਤੁ ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਸ਼ਰਾਯੁਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਲੈ ਕੇ।
ਬਲਖਾਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸੈਨਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਿੱਠਾ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਗੁਪ੍ਤਗਰ੍ਤਂ ਤृਣੈਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਮृਦਾ
ਤੇਰਵੀਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਖੱਡ, ਜੋ ਘਾਹ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਪਤਿਤਃ ਸਕਪੋਤਸ਼੍ਚ ਸ ਵੀਰੋ ਦੈਵਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਚ, ਇਕ ਕਬੂਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।