ਤਾਲਨਃ ਸਿਂਹਿਨੀਸਂਸ੍ਥੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਿਘਂ ਮੁਦਾ
ਤਾਲਨਾ, ਸ਼ੇਰਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪਂਚਸ਼ਬ੍ਦਗਜਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੋਮਰਾਯੁਧਃ
ਪੰਜ ਵਾਰ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆਹਲਾਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਿਨ੍ਦੁਲਾਰੂਢੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ।
ਦੇਵੋ ਮਨੋਰਥਾਰੂਢੋ ਭੈਰਵਂ ਭਲ੍ਲਮਾਦਧੌ 3.3.25.
ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੈਰਵ ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਯਾਮਮਾਤ੍ਰਮਭੂਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਯਾਮਾ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਯਯੌ ਸ ਦੇਹਲੀਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਾਰਦਾਨਂਦਨਸ੍ਤਦਾ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਂਵृਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦਨ ਦੇਹਲੀ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਸਮੇਤ, ਦਿਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਤੇ ਮਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
"ਹੋ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ?"
ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਧਰ੍ਮਰਹਿਤੋ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਸਂਯੁਤਃ ਤੈਰ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ ਨਿਵਾਸੋ ਵੈ ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦੈਃ
ਲਕਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਣਾ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪਦ੍ਮਾਕਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਸ੍ਵਗੇਹੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਸ਼ਿਲਾਮਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮਾਕਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦੇਵਸਿਂਹਸ੍ਤਦਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਸਿੰਘ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਂਦੁਲਾਗ੍ਰੇ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਗਦਿਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਪਦ੍ਮਾਕਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਾਮ੍ਬਰੀਮ੍ 3.3.25.
ਪਦਮਾਕਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਂਦੁਲਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਚਾਪੇ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦੁਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਦਾ ਤੇ ਬੋਧਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਜਾਗ ਪਏ।
ਬਹਿਰ੍ਭੂਤਾ: ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਯਨਾਸ਼ਯਨ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਾਰਦਾਨਂਦਨੋ ਭੂਪਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਵਿਨਮ੍ਯ ਤਾਨ੍
ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਕੁਮਾਰਿਕਾਂ ਸ੍ਵਕੀਯਾਂ ਚ ਬਹੁਰੋਦਨਤਤ੍ਪਰਾਮ੍ ਆਗਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਗੇਹਂ ਮਾਘਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਦਿਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਾਵ ਨਾਲ ਚੌਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏ।
ਜਯਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਜਦ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਾਨਾਨਿ ਗੋਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਹੀਰਾਜੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਪੁਰਂ ਯਯੌ 3.3.25.
ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੁਖਖਾਨਿਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਖਖਾਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬਲਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਹਨ੍ਤਾ ਰਣੇ ਮਮ
ਅੱਜ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਰਾਜੋ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪ ਆਦਧੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸੁਖਖਾਨਿਸ੍ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸਂਦਧੌ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਫਿਰ ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਤੂਣੀਰੇ ਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।