ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰੌ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਰੱਬ ਦੀ ਮੇਹਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕੀਯਃ ਸ਼ਰਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਚੰਗਾ ਤੀਰ ਪਾਵਕ ਦਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾ ਦੂਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦੇਹਲੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮੁਨੇ ਬਿਂਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਬਿੰਦੁ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇऽਵਸਦ੍ਗ੍ਰਾਮੋ ਯੋਜਨਾਯਾਮਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽਵਸਦ੍ਭੂਪੋ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਨ੍ਵਯੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਚਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸੁਰਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਮਾਸਾਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਲਯਾ
ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਧੀ ਜੰਮੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਵਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਦ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਾਨੁਸਾਰੇਣ ਭੂਪਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਪਿਉ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼੍ਯਾ ਯਯੁਰ੍ਭੂਪਾ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ੂਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸੂਰਮਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਯਯੌ ਬਿਂਦੁਗਢਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ 3.3.25.
ਉਹ ਬਿੰਦੁਗੜ੍ਹ ਪਿੰਡ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਸੇਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਭੂਭੁਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਭੂਪਾਨ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼ੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂਤਮੁਪਾਯਯੌ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਥਾ ਪਂਚਾਸ਼ਨ੍ਮਾਨਾਬ੍ਦਵਯੋਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਚਾਲੀ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਤ੍ਮਸਦृਸ਼ਮਾਹ੍ਲਾਦਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਸ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਲਕਸ਼ਣਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪृਧ੍ਵੀਰਾਜਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਮਿਪਾ ਬਲਸਂਯੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਲਨਃ ਸਿਂਹਿਨੀਸਂਸ੍ਥੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਿਘਂ ਮੁਦਾ
ਤਾਲਨਾ, ਸ਼ੇਰਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪਂਚਸ਼ਬ੍ਦਗਜਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੋਮਰਾਯੁਧਃ
ਪੰਜ ਵਾਰ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆਹਲਾਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਿਨ੍ਦੁਲਾਰੂਢੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ।
ਦੇਵੋ ਮਨੋਰਥਾਰੂਢੋ ਭੈਰਵਂ ਭਲ੍ਲਮਾਦਧੌ 3.3.25.
ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੈਰਵ ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਯਾਮਮਾਤ੍ਰਮਭੂਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਯਾਮਾ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਯਯੌ ਸ ਦੇਹਲੀਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਾਰਦਾਨਂਦਨਸ੍ਤਦਾ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਂਵृਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦਨ ਦੇਹਲੀ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਸਮੇਤ, ਦਿਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਤੇ ਮਤਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
"ਹੋ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ?"
ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਧਰ੍ਮਰਹਿਤੋ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਸਂਯੁਤਃ ਤੈਰ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚ ਨਿਵਾਸੋ ਵੈ ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦੈਃ
ਲਕਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਣਾ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।