ਉषਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਮੁਪਾਗਤਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਨਾਂ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਚਾਮੁਂਡਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਲੱਖ ਫੌਜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੋ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਸੁਖਖਾਨਿਰ੍ਬਲੈਃ ਸਹ
ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਖਖਾਨੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਬਲਖਾਨਿਃ ਕਪੋਤਸ੍ਥੋ ਨਾਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੋਰ੍ਬਲਮ੍
ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਕਬੂਤਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿਕ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਥਸ੍ਥੋ ਬਲਖਾਨਿਸ਼੍ਚ ਚਾਮੁਣ੍ਡੋ ਗਜਪृष੍ਠਗਃ
ਬਲਖਾਨੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤੌ ਚ ਤੌ ਮੁਦਾ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੌ ਵੀਰੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵੱਢਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਤਬੀਜਾਂਗਾਤ੍ਸਂਜਾਤਾ ਰਕ੍ਤਬਿਂਦਵਃ 3.3.2੪.
ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਲਹੂ ਦੇ ਕਤਰੇ ਡਿੱਗੇ—
ਤੈਸ਼੍ਚ ਵੀਰੈਰ੍ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਕਤਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਸ਼ੇ ਚੜ੍ਹੇ ਬਹਾਦਰ ਜੰਮੀ ਗਏ, ਤੇ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰਃ ਸੁਖਖਾਨਿਸ੍ਤਤੋऽਨੁਜਃ
ਇਸੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹਾਦਰ ਸੁਖਖਾਨੀ, ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਫਿਰ—
ਪੁਰਾ ਤੁ ਸੁਖਖਾ ਨਿਸ਼੍ਚ ਹਵ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਂ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।
ਪਾਵਕੀਯਂ ਸ਼ਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਮਿਲਿਆ।
ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਮਯਂ ਵੇषਂ ਸ ਭੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਹਤਸ਼ੇषਂ ਪਂਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਹਲੀਮ੍
ਜਦ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਦੇਹਲੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰੀਵੇषਂ ਚ ਚਾਮੁਂਡਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਜਦ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ—
ਕਥਂ ਜਯੋ ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਸੁਖਖਾਨੌ ਚ ਜੀਵਿਤੇ
ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਸੁਖਖਾਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ?'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਮਾਤਾ ਤਯੋਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸੈਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ 3.3.2੪.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨਾਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਲਖਾਨਿਗृਹਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰੌ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਰੱਬ ਦੀ ਮੇਹਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕੀਯਃ ਸ਼ਰਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਚੰਗਾ ਤੀਰ ਪਾਵਕ ਦਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾ ਦੂਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦੇਹਲੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮੁਨੇ ਬਿਂਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਬਿੰਦੁ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇऽਵਸਦ੍ਗ੍ਰਾਮੋ ਯੋਜਨਾਯਾਮਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽਵਸਦ੍ਭੂਪੋ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਨ੍ਵਯੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਚਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸੁਰਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਮਾਸਾਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਲਯਾ
ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਧੀ ਜੰਮੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।