ਮਹਾਵਤੀਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ ਦੂਤੋ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ 3.3.2੪.
ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਾਜਿਨਸ੍ਤੇ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਃ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਃ
ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾਹੂਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਭੂਪ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤ੍ਯਜ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਬੁਲਾ ਲੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ, ਤੇ ਸੰਕਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਸ ਭੂਪੋ ਭਯਕਾਤਰਃ ਹਯਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਮੁਦਾ ਦੇਹਿ ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ, ਪਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਯੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਚੰਗਿਆਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਨਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾ ਜਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿਥੇ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ, ਜਿਨਾ, ਤੇਰੀ ਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਪਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਮੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੀ ਕਸਮ ਖਾਈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸ੍ਵਮਾਤृਸਦृਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੋਪਮਾ ਸਭਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਪਥਂ ਦੇਵਕੀ ਸ਼ੋਕਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇ ਯੋਗਤਤ੍ਪਰੇ 3.3.2੪.
ਜਦ ਪੱਚੀਸਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਂ ਤੇ ਜਯਚਂਦ੍ਰੇਣ ਪਾਲਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਜਯਚੰਦ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦੁਲਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਯੁਤਾਸ਼੍ਵਬਲੈਸ੍ਸਹ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਿਂਦੁਲਾਰੂਢੋ ਦੇਵਕੀਮਨੁਸਂਯਯੌ
ਇੰਦੁਲਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭੂਪਤੇਰ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਗਏ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗਦਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਜਯਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੂਪਾਲੋ ਦੇਵਸਿਂਹੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤਃ
ਜਯਚੰਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਕੁਂਠਿਤੋ ਦੇਵਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਬਿਂਦੁਲਾਰੂਢੋ ਹਯਪਂਚਸ਼ਤਾਵृਤਃ
ਉਹ ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰੋ ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪृष੍ਠਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਲਕਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਨਿष੍ਫਲਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ਬਾਣੋ ਵਿष੍ਣੁਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਰਣੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਕੁਲਿਸ਼ਾਦਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤੌ 3.3.2੪.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਜਰ ਆਦਿਕ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਜਾਨੇऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृष੍ਣਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਤਾਰਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ਕੋ ਹਿ ਮੇ ਬਾਣਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭੁਵਿ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਜਯਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਨृਪਸ੍ਤਯੋਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯੌ ਤੁ ਛਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਈ।
ਤਦਾਹ੍ਲਾਦੋਦਯੌ ਵੀਰੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੌ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤੌ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇषਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਨਾਮ ਵੈ ਬਲੀ
ਜਦ ਤੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਕਸ਼ਣ ਨਾਂ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਉਥੇ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਬਲੈਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਾਲਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰਵਰ੍ਮਾ ਚ ਭੂਪਾਲੋ ਗੌਡਵਂਸ਼ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਤੇ ਰੁਦਰਵਰਮਾ, ਜੋ ਗੌੜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ,