ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗੇਹਂ ਯਯੁਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਪਾਸ਼੍ਚਾਹ੍ਲਾਦਮਾਨਿਤਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਪੁਨਃ ।। 3.3.23.
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹੀਪਤਿਸ੍ਸਦਾ ਦੁਃਖੀ ਦੇਹਲੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਗਮਤ੍
ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਓਹ ਥੜੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਚ ਨृਪਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਰਕਃ
ਉਸ ਤਾਰਕ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਮਂਤ੍ਰੀ ਚਂਦ੍ਰਭਟ੍ਟ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਚੰਦ੍ਰਭੱਟ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ।
ਮਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕੁਮਤਿਧ੍ਵਂਸਕਾਰਕਮ੍ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗ੍ਰਂਥਂ ਭਾषਾਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚੰਗੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ ਣਾਤ੍ ।। ਮਹੀਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਿਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਾਜਿਨੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਜਲਸ੍ਥਲਖਗਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਚਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਮਹਾਵਤੀਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ ਦੂਤੋ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ 3.3.2੪.
ਮਹਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਾਜਿਨਸ੍ਤੇ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਃ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਃ
ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾਹੂਤਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਭੂਪ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤ੍ਯਜ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਬੁਲਾ ਲੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ, ਤੇ ਸੰਕਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਸ ਭੂਪੋ ਭਯਕਾਤਰਃ ਹਯਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਮੁਦਾ ਦੇਹਿ ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ, ਪਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਯੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਚੰਗਿਆਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਨਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾ ਜਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿਥੇ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ, ਜਿਨਾ, ਤੇਰੀ ਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਪਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਮੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੀ ਕਸਮ ਖਾਈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸ੍ਵਮਾਤृਸਦृਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯੋਪਮਾ ਸਭਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਪਥਂ ਦੇਵਕੀ ਸ਼ੋਕਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਹ ਕਸਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇ ਯੋਗਤਤ੍ਪਰੇ 3.3.2੪.
ਜਦ ਪੱਚੀਸਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਂ ਤੇ ਜਯਚਂਦ੍ਰੇਣ ਪਾਲਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਜਯਚੰਦ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦੁਲਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਯੁਤਾਸ਼੍ਵਬਲੈਸ੍ਸਹ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਿਂਦੁਲਾਰੂਢੋ ਦੇਵਕੀਮਨੁਸਂਯਯੌ
ਇੰਦੁਲਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭੂਪਤੇਰ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਗਏ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗਦਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਜਯਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੂਪਾਲੋ ਦੇਵਸਿਂਹੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤਃ
ਜਯਚੰਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਕੁਂਠਿਤੋ ਦੇਵਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਬਿਂਦੁਲਾਰੂਢੋ ਹਯਪਂਚਸ਼ਤਾਵृਤਃ
ਉਹ ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰੋ ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪृष੍ਠਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਲਕਸ਼ਣ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਨਿष੍ਫਲਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ਬਾਣੋ ਵਿष੍ਣੁਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।