ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ 3.3.23.
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਭੋਃ
ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ ਜੀ।'
ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਰਣਯੋ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਦਂਪਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਂਦੁਲੇਨੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦੁ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਗਤੋ ਗੇਹਂ ਮਕਰਂਦੇਨ ਮਾਨਿਤਃ
ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਯੌ ਮਨੋਰਥਾਰੂਢੋ ਯਤ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵਸਿਂਹਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣੇ ਰਤਮ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚਾ ਹ੍ਲਾਦਂ ਪਰਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਮਹੀਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਹੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੀਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਹਤਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਵੀਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅੰਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।'
ਅਹ੍ਲਾਦਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੇਸ਼ਾਨਾ ਕृष੍ਯ ਤਂ ਮੁਦਾ 3.3.23.
ਆਹਲਾਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮਲੋ ਰਾਜਾ ਸਪਤ੍ਨੀਕਸ੍ਸਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਰੇ ਧੂਰ੍ਤ ਮਹਾਪਾਪਿਨ੍ਮਦ੍ਬਂਧੁਰ੍ਘਾਤਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
'ਓ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!'
ਤਦਾ ਮਹੀਪਤਿਰ੍ਦੁਃਖੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰੋ ਬਲਖਾਨਿਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਲਖਾਨੀ ਵੀਰ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਚਕਾਰ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਭ੍ਰਾਤृਜਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਤਮਾਯਾਤਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੂਰਸਹਸ੍ਰਕੈਃ
ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਲੈ ਕੇ।
ਤਾਲਨਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਸਮ ਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਲੱਖ ਫੌਜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾ ਬਂਧੋ ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਹਾਏ ਦੋਸਤ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 3.3.23.
ਬਲਖਾਨੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਸੀ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਮਾਸੈਕਃ ਪਥਿ ਵੈ ਗਤਃ ਵ੍ਯੂਹਃ ਸ੍ਵਕੀਯਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰਚਿਤੋ ਬਲਖਾਨਿਨਾ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਗਿਆ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਲਾਈ।
ਏਕੋ ਰਥਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਗਜਾਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਥ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਤ੍ਤਯੋ ਦਸ਼ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਏਕੋ ਰਥੋ ਗਜਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਹਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਰਥ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ ਸਨ, ਤੇ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਘੋੜੇ ਸਨ।
ਪਞ੍ਚਾਯੁਤਾਨਿ ਸੇਨਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਦਚਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਣੇ ਗਏ।
ਗਜਾਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾ ਮਦਮਤ੍ਤਾਃ ਪृਥਗ੍ਯਯੁਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਭਿਨਨ੍ਦਨਭੂਪਸ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪੈਸ਼ਾਚਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਅਭਿਨੰਦਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਲੇਛ, ਪੈਸ਼ਾਚੀ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਏਕਲਕ੍ਸ਼ਃ ਪਦਚਰਾ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ ਗਜਸ੍ਥਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਮਹਾ ਚਮੂਃ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਆਹਲਾਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸੀ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।