ਮਕਰਂਦਸ੍ਤਦਾ ਵੀਣਾਂ ਮृਦਂਗਂ ਭੀष੍ਮਜੋ ਬਲੀ 3.3.23.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੋਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਾਰੀਵृਨ੍ਦਾ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਨਿष੍ਫਲਾ ਸਾऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਂਛਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵੀਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਹ ਤਾਂ ਵਧੂਮ੍
ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਦਾ ਮਨ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਯਾ ਯਯਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਾਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣ।
ਉਦਯੋ ਨਾਮ ਮੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਦੇਵਸਿਂਹੋऽਯਮੁਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਣੀਏ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਦਯਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਸਿੰਘ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦੁਲਸ੍ਯ ਵਿਯੋਗੇਨ ਵਯਂ ਯੋਗਿਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਇੰਦੁਲਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜੋਗੀ ਬਨ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕਂ ਦੇਹਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਇਂਦੁਲਂ ਦੇਹਿ ਵਾ ਯਦਿ
ਮਹਾਨ ਮੋਹਣੀਏ, ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇੰਦੁਲਾ ਦੇ ਦੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ 3.3.23.
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਭੋਃ
ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ ਜੀ।'
ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਰਣਯੋ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਦਂਪਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਂਦੁਲੇਨੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦੁ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਗਤੋ ਗੇਹਂ ਮਕਰਂਦੇਨ ਮਾਨਿਤਃ
ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਯੌ ਮਨੋਰਥਾਰੂਢੋ ਯਤ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵਸਿਂਹਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣੇ ਰਤਮ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚਾ ਹ੍ਲਾਦਂ ਪਰਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਮਹੀਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਹੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੀਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਹਤਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਵੀਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅੰਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।'
ਅਹ੍ਲਾਦਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੇਸ਼ਾਨਾ ਕृष੍ਯ ਤਂ ਮੁਦਾ 3.3.23.
ਆਹਲਾਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮਲੋ ਰਾਜਾ ਸਪਤ੍ਨੀਕਸ੍ਸਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਰੇ ਧੂਰ੍ਤ ਮਹਾਪਾਪਿਨ੍ਮਦ੍ਬਂਧੁਰ੍ਘਾਤਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
'ਓ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!'
ਤਦਾ ਮਹੀਪਤਿਰ੍ਦੁਃਖੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰੋ ਬਲਖਾਨਿਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਲਖਾਨੀ ਵੀਰ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਚਕਾਰ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਭ੍ਰਾਤृਜਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਤਮਾਯਾਤਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੂਰਸਹਸ੍ਰਕੈਃ
ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਲੈ ਕੇ।
ਤਾਲਨਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਸਮ ਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਤਾਲਨਾ ਵੀ ਲੱਖ ਫੌਜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾ ਬਂਧੋ ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਹਾਏ ਦੋਸਤ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?