ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਯੋਗਿਰੂਪਿਣਃ 3.3.23.
ਜਦ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਜੋਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਮृਦਂਗਾਂਕਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਮਕਰਂਦੋ ਵਿਪਂਚਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਨਗਰਂ ਤਥਾ ਗਜਪਤਿਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਂਛਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਯੋਗਿਨ੍ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਮਹਾਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਮਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਮਿ ਤੇ ਸੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਜਪਤਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਕਂ ਸੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਲੀਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਆਯਯੁਰ੍ਲਾਸ੍ਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਨृਪਮੋਹਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਨੱਚਣ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨਾਦਾਯ ਪੁਨਰ੍ਭੂਪਃ ਸ੍ਵਗੇਹਮਭਿਨਂਦਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਮਕਰਂਦਸ੍ਤਦਾ ਵੀਣਾਂ ਮृਦਂਗਂ ਭੀष੍ਮਜੋ ਬਲੀ 3.3.23.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੋਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਾਰੀਵृਨ੍ਦਾ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਨਿष੍ਫਲਾ ਸਾऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਂਛਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵੀਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਹ ਤਾਂ ਵਧੂਮ੍
ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਦਾ ਮਨ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਯਾ ਯਯਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਾਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣ।
ਉਦਯੋ ਨਾਮ ਮੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਦੇਵਸਿਂਹੋऽਯਮੁਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਣੀਏ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਦਯਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਸਿੰਘ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦੁਲਸ੍ਯ ਵਿਯੋਗੇਨ ਵਯਂ ਯੋਗਿਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਇੰਦੁਲਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜੋਗੀ ਬਨ ਗਏ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕਂ ਦੇਹਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਇਂਦੁਲਂ ਦੇਹਿ ਵਾ ਯਦਿ
ਮਹਾਨ ਮੋਹਣੀਏ, ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਇੰਦੁਲਾ ਦੇ ਦੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ 3.3.23.
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਭੋਃ
ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬੋਲੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ ਜੀ।'
ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਰਣਯੋ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਦਂਪਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਂਦੁਲੇਨੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦੁ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਗਤੋ ਗੇਹਂ ਮਕਰਂਦੇਨ ਮਾਨਿਤਃ
ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਮਕਰੰਦ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਯੌ ਮਨੋਰਥਾਰੂਢੋ ਯਤ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵਸਿਂਹਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣੇ ਰਤਮ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚਾ ਹ੍ਲਾਦਂ ਪਰਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਮਹੀਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਹੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੀਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਹਤਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਵੀਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅੰਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।'