ਮਹੀਪਤਿਂ ਮਹਾਧੂਰ੍ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ 3.3.22.
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭਗਿਨੀਕਾਂਤਂ ਸ੍ਵਬਂਧੁਂ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਨਗਰੀਂ ਰੁਰੋਧ ਬਲਵਾਨ੍ਰੁषਾ ਸੌਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਪਾਦਾਯ ਦਾਹਨਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਗਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਸੌਰਮ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਜੀਭੂਤੇ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤੋ ਭੂਪਸ੍ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਿਆ।
ਧੂਰ੍ਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਹੇ ਭੂਪ ਮਦ੍ਬਂਧੁਰ੍ਬਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਿਨੀਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਨृਪ
ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਸਾਕੀ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸੁਤਂ ਚਂਦ੍ਰਾਵਲੀਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦੋऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨਾਲ ਸੀ।
ਮਲਨਾ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਕਂਪਿਤਾ
ਮਲਨਾ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ 3.3.22.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਦੀ ਸੁਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਰੀ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।
ਇषਸ਼ੁਕ੍ਲਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਈਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਮੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਉਸਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਯੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਭ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਯੁਤੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕੈਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਮੇ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਸਮਾਗਤਾ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਥੇ ਚਿਤਰੇਖਾ ਆ ਗਈ।
ਗਂਗਾਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯਂ ਯਾਨਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਤਯਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਵਾਹਨ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਨਾ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੂਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮੁਪਾਯਯੌ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਵਾਹੀਕਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਾ ਯੇਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤਰੇ ਰਮ੍ਯਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਸੁਖਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾ, ਵਾਹੀਕ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਤਮਾਹ੍ਲਾਦਸੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਭਿਨਂਦਨਦੇਹਜਾ
ਉਸਨੂੰ ਆਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਭਿਨੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ,
ਹृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮਾਯਯੌ 3.3.23.
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਕਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਲਜ੍ਞੋ ਦੇਵਸਿਂਹੋऽਪਿ ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਯਯਾ
ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੀਬ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਦੇਵਸਿਂਹਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਕੋ ਬਲੀ
ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰੋਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਖਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤਿਃ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਗਾਢਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਉਸ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਥੇ ਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਦਯੋ ਨਾਮ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਦੇਨ ਤੌ
ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਉਦਯਾ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਦ ਨਾਲ ਭੁਲਾ ਕੇ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਵੈ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੀਰ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖੀਆਂ।
ਦੇਵਸਿਂਹਸ੍ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤੇਨ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੌ ਵੀਰੌ ਰੋਦਨੇ ਰਤੌ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਰੋਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।