ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਲਦ੍ਵੀਪੇ ਜਯਂਤਾਰ੍ਥੇ ਵਯਂ ਗਤਾਃ 3.3.22.
ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਿੰਹਲ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਗਏ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਯਂ ਭਗਿਨਿਕਿਂਕਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੈਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗੇਹਂ ਨਿਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨੈਵ ਸਤ੍ਕृਤਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞਾਹ੍ਲਾਦਾਦਯਃ ਖਲਾਃ । ਚੌਰਿਤੋ ਨृਪਤੇਃ ਕੋਸ਼ੋ ਹੀਨਜਾਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਕਕਾਰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਰਾਜ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਪਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਕੁਂਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਪੁਰੇऽਵਸਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਂਦ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੋਲਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਤੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੀ ਝੂਲਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਬਂਧਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ।'
ਭੋਜਨਾਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਲੀ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵੇਤਸਮ੍ 3.3.22.
ਕਾਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭੁਜਯੋਸ੍ਤਂ ਵੈ ਬਂਧਨਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਬਂਧਨਹੇਤਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ।
ਸੇਨਾਮਧ੍ਯੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਹਦ੍ਯੁਦਮਚੀਕਰਤ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਾਰੁਣਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲੀ।
ਹਤਾ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾ ਉਦਯੇਨ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਦੈ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੱਖ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਜਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾੱਤੋ ਸੱਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ—
ਸ ਵੀਰੋ ਬਿਂਦੁਲਾਰੂਢੋ ਭੂਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਜਾਸਨਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਸਹਯੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਸੇਨ, ਉਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅੰਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਨ੍ਵਧੂਮ੍
ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਰੋषਾਸ੍ਤਦਾ ਵੀਰਾਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹੀਪਤਿਂ ਮਹਾਧੂਰ੍ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ 3.3.22.
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭਗਿਨੀਕਾਂਤਂ ਸ੍ਵਬਂਧੁਂ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਨਗਰੀਂ ਰੁਰੋਧ ਬਲਵਾਨ੍ਰੁषਾ ਸੌਰਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਪਾਦਾਯ ਦਾਹਨਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਗਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਸੌਰਮ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਜੀਭੂਤੇ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤੋ ਭੂਪਸ੍ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਿਆ।
ਧੂਰ੍ਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਹੇ ਭੂਪ ਮਦ੍ਬਂਧੁਰ੍ਬਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਿਨੀਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਨृਪ
ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਸਾਕੀ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸੁਤਂ ਚਂਦ੍ਰਾਵਲੀਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਦੋऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨਾਲ ਸੀ।
ਮਲਨਾ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਕਂਪਿਤਾ
ਮਲਨਾ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।