ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇऽਪਿ ਵੈ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਮ ਪਾਣਿਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍ ।। 3.3.22.
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ; ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਕਲਿਨਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਮ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸ੍ਵਹੇਤਵੇ
ਕਲਿ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ ਸੀ।
ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਭਵਮ੍
ਮਾਲਕੋ! ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੰਬੂਕ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਕृਤਂ ਮਮੈਵ ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਬਲਖਾਨਿਨਾ
ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਕਰਾਈ ਸੀ।
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਤ੍ਵਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਯਾਤਨਾਂ ਤੀਵ੍ਰਮਾਗਤਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੇਮੇ ਪਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਹੋਲਿਕਾਸਮਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਲਨਾ ਸ੍ਨੇਹਦੁਃਖਿਤਾ ਰੁਰੋਦ ਨਿਸ਼ਿ ਦੁਃਖੇਨ ਸ੍ਵਸੁਤਾਸ੍ਨੇਹਕਾਤਰਾ
ਹੋਲੀਕਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮਲਨਾ ਮਾਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ ਰੋਈ।
ਤਦੋਦਯੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੋਦਨ ਕਾਰਣਮ੍ ਏਕਾਕੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵੀਰੋ ਯਤ੍ਰ ਚਂਦ੍ਰਾਵਲੀਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਮਹੀਪਤਿਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛਤ੍ਰੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਬਲੀਠਾਠਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਯਾਦਵਪਾਲਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਾ, ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲੀਠਾਠਾ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ।
ਵੀਰਸੇਨੋ ਨृਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਕਾਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸੇਨਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਮਧੁਪਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮਾਜ੍ਜਾਤਾ ਯਾਦਵਾਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵਾਃ ।। 3.3.22.
ਕਾਮਸੇਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ, ਮਹਾਸੇਨ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਯਾਦਵ ਕਹਾਏ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਸਭਾਯਾਂ ਨਰਕੇਸਰੀ
ਉਥੇ ਨਰਕੇਸਰੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਲਨਾਲਿਖਿਤਂ ਪਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਲਨਾ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਪੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਂਜਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਸਂਯੁਤਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ ਖਾਧੇ।
ਪ੍ਰੇਮੋਤ੍ਸੁਕਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਂਸ਼ਦਬ੍ਦਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਪਿਤृਮਾਤृਭਿਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਚ ਮੇ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮੋਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖੇਨ ਭੂਪਾਲੋ ਭਯਭੀਤੋ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਰੁਰੋਧ ਨਗਰੀਂ ਮਮ
ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਲਦ੍ਵੀਪੇ ਜਯਂਤਾਰ੍ਥੇ ਵਯਂ ਗਤਾਃ 3.3.22.
ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਿੰਹਲ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਗਏ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਯਂ ਭਗਿਨਿਕਿਂਕਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੈਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗੇਹਂ ਨਿਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨੈਵ ਸਤ੍ਕृਤਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞਾਹ੍ਲਾਦਾਦਯਃ ਖਲਾਃ । ਚੌਰਿਤੋ ਨृਪਤੇਃ ਕੋਸ਼ੋ ਹੀਨਜਾਤ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਕਕਾਰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਰਾਜ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਪਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਕੁਂਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਪੁਰੇऽਵਸਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਂਦ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੋਲਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਤੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਦੀ ਝੂਲਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਸੇਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਬਂਧਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ।'
ਭੋਜਨਾਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਲੀ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ।