ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰੇ ਹਯਾਰੂਢਾਸ੍ਤਦਾ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜ ਚਲ ਪਈ।
ਏਕਲਕ੍ਸ਼ਂ ਹਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮਕਰਂਦਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਰਾਜਾ ਮਕਰੰਦ ਦੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦ੍ਵਾਰੇ ਗਜਾ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਸਨ।
ਉष੍ਟ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਵੀਰਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕਾਃ
ਉੱਥੇ ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਠਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਥੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਪਰ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਮਨੋਰਥਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਸ਼੍ਚਾਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਗਜਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਆਹਲਾਦ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਸਤ੍ਸਰੁਂ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਹਾਵਧਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਹ੍ਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਵਾਜਿਨਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਮਯਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਦਾ ਘੋੜਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰੁਰੁਧੁਸ੍ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍ 3.3.21.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਆਦਿਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਭਲ੍ਲਂ ਦੇਵਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਤਮਂਕੇ ਚ ਸਮਾਹਨਤ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਮ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਲਾਵਾਜਿਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਨ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਕਦੇ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਨਿਭਲ੍ਲੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੂਰ੍ਛਿਤਾ ਰਣੇ
ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਮਕਰਂਦਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍
ਮਕਰੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁਮਾਨੀ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਰੂਪਣੋ ਭਯਕਾਤਰਃ
ਜਦ ਰੂਪਣ ਨੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਪਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਪੱਤਰ ਲਿਖ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਾਯ ਸੁਤਾਂ ਦੇਹਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁष੍ਪਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਯੂਰਧ੍ਵਜ ਏਵ ਸਃ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਯੂਰਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਮਚੀਕਰਤ੍ 3.3.21.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ—
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਮਂਗਲਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਤਦਾ ਪਰਿਮਲੋ ਬਲੀ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਹੇਮਂਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਵੀਰੋ ਰਹਃ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੀਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਂ ਨ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਕੋ ਭਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਬੋਲੇਆ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਕੌਣ ਸੀ?'
ਨृਪੋਹਂ ਚਂਦ੍ਰਦਾਸਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਦਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪੂਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵੈ ਮਯਾ ਕृਤਾ
ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮृਤੇऽਹਨਿ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਮਨੋ ਦਧੌ
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਲਿਨਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਲਿ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ।