ਹਾ ਇਨ੍ਦੁਲ ਮਹਾਵੀਰ ਹਾ ਮਦ੍ਬਂਧੋ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰ
'ਹਾਏ ਇੰਦੁਲਾ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!'
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹਾਣਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ!'
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਨਿਪਾਤਂ ਚ ਤਾਲਨੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ।। । ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸਿਂਹਿਨ੍ਯੁਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫੌਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸਿੰਹਣੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ।
ਨ ਜਯਃ ਸੈਨ੍ਯਨਾਸ਼ੇਨ ਤਵ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਵੀਰ, ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਭਯਂਕਰਃ ਸ੍ਵਭਲ੍ਲੇਨ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰੋ ਦਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦੁਲੇ ਮੂਰ੍ਛਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਡਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਜਦ ਇੰਦੁਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਘੋੜੀ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਕਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪ ਆਦਧੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਾਲ-ਅਸਤਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮृਤੇ ਸੇਨਾਪਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਦ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦੁਲਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸ਼ਰਮਾਦਦੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸ ਤੁ ਵਾਯਵ੍ਯਮਾਦਧੇ ।। 3.3.19.
ਇੰਦੁਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯੋਗੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਯਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਪਣੀ ਜੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਥਾਵਿਧਂ ਰਿਪੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਇੰਝ ਜਿਹਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਯੋਗਬਲੇਨੈਵ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਜੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯੋਗੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਜਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਖੇऽਕਰੋਤ੍
ਆਪਣੀ ਜੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲੀ ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਖਡ੍ਗਯੁਦ੍ਧਮਚੀਕਰਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼-ਦਿਲ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਓਹਨੇ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਮਿਪਾਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜਾ ਵੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਖਡ੍ਗੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਵ ਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਮਕਾਤਰਃ 3.3.19.
ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਇਨ੍ਦੁਲ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤृਮਾਤृਯਸ਼ਸ੍ਕਰ
ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।"
ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਵੀਰ ਸ੍ਵਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਵੀਰ ਗੇਹੇ ਵੈ ਸੁਖਵਰ੍ਮਣਃ
"ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਫਿਰ ਸੁਖਵਰਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਰੋਦਨਂ ਗਾਢਮਪਰਾਧਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੀ ਮਾਫੀ ਲਈ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ
ਉਸਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਸੁਣ ਪਿਆਰੇ ਪਿਉ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ।"
ਦੇਵੋ ਵਾ ਮਾਨੁषੋ ਵਾਪਿ ਪਨ੍ਨਗੋ ਵਾਪਿ ਦਾਨਵਃ
"ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਸੱਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਹੋਵੇ—"
ਸੋਹਮਾਜਨ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰਾਹ੍ਲਾਦਕਸ੍ਯ ਚ
"ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।"
ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾ ਜਨਿਤਂ ਮੋਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਨ ਹਿ
"ਕੁੰਵਰੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਨਰ੍ਬਾਲੋ ਰੁਰੋਦ ਸ੍ਨੇਹਕਾਤਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਵਚਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਉਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਜਨੇਜਨੇ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 3.3.19.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਰਯਸਿੰਘ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—